Columnist Van Slag

Gisteren vroeg ik mij weer eens af, of ik wel zo geschikt ben als columnist.
Een columnist doet twee dingen; Het beschrijven en becommentariëren van gebeurtenissen en het ontvangen van kritiek. Als we gemakshalve aannemen, dat het schrijven van enigszins geinige stukjes en het inhaleren van lovende kritieken mij goed afgaan, blijft er één probleem over: wat te doen met negatieve kritiek? Hoe doet iemand als Nico Dijkshoorn dit? Die man krijgt -naast fanmail - ongetwijfeld honderden negatieve reacties per week.

Ik was gisteren (vandaag trouwens ook) al van slag na één negatieve reactie op mijn stukje op de facebookpagina van de Zuilense Tennisclub. Ik krijg dan de onbedwingbare neiging om mijn bijdrage te gaan verdedigen. En dan reageer ik op een reactie en dan krijg ik daar weer spijt van, omdat ik vind dat mijn uitleg overbodig en betuttelend is en dan verwijder ik mijn reactie en dan den ik: wat nu?
Dan ga ik dus op mijn blog vertellen dat een columnist een dikke huid moet hebben, zodat hij onaangenaam commentaar moeiteloos van zich af kan laten glijden. Voorlopig heb ik alleen eelt op mijn voeten.

In potentie een prima columnist

Ouwe Kippenvel (6)

PETER GABRIEL - I GRIEVE (2002)

Onder Sferische klanken
Vertelt Peter's soulvolle stem
Een droevig verhaal
Met prachtige, maar heel gewone woorden

Om ons in de finale
In verwarring achter te laten
Swingend zingt hij
Life carries on and on and on and on
Zijn we daar blij mee?

Ik vind het vooral vreemd
Dat dit prachtige nummer
Na de dood van mijn zusje in maart
Niet eerder is langsgekomen

It's so hard to move on
Still loving what's gone
They say life carries on
And on and on

Ouwe Kippenvel (5)

WILCO - A SHOT IN THE ARM (1999)

Al jaren een van mijn favoriete bands
Kan wel twintig kippenvelnummers van ze opnoemen
Ga ik niet doen
Wil jullie niet vervelen

We fell in love
In the key of C
Waarom kan ik nou niet zoiets briljants bedenken?
Van het album Summerteeth
Hoe belachelijk mooi leed kan zijn

Anton en Jeremy

Terwijl Anton Corbijn een terrasje pikt met zijn maat Bono, wordt zijn oudere broer Jeremy in Engeland gekozen tot leider van de Britse Labour Party.
Jeremy is op jonge leeftijd huize Corbijn ontvlucht, om een nieuw leven op te bouwen in Engeland onder de weinig fantasievolle naam Corbyn.

Jeremy Corbyn

Anton Corbijn

Ze zijn allebei succesvol, maar het vreet aan ze. Dat zie je.

Dafne

Ze kwam 6 honderdste seconde te traag op gang
Om te kunnen winnen 
Van een meisje met een weiland op haar hoofd
Verder liep ze de hele wereld voorbij
Een blonde miep uit Utrecht

Volgend jaar in Rio
Snelt ze met haar majestueuze passen
Langs de gele bloemetjes van Shelly Ann
Om zo een gouden medaille te verzilveren
Of was het nou andersom?

Verguld Dafne haar zilver in Rio tegen Fraser?

Is Het Nu Al Zo Ver?!

Eens komt het - onvermijdelijke - moment dat vaders ingehaald worden door hun zoons of dochters. Als het over voetbal gaat zal José moeten wachten tot ik overleden ben, maar voor tennis heeft zij meer talent. Het is nog maar een paar maanden geleden dat ik haar met 6-0 6-0 van de baan sloeg. Vandaag verviervoudigde zij het totaal aantal games ooit tegen mij behaald. In één set nota bene.

José in de goeie ouwe tijd

Gelukkig hield zij het na de eerste set voor gezien, zij was blij met de 6-4 nederlaag, maar ik vreesde de tweede set.
Op momenten als deze denk ik: takel ik nou zo snel af, of wordt mijn dochter zo snel beter? Ik hoop op het laatste. Voorlopig speel ik in ieder geval niet meer tegen José. Ik wacht wel tot ze geblesseerd is.

Dierenliefde

Eén van mijn dochters is, behalve gek op dieren, prettig gestoord. Als ze alle remmen los gooit en mensen na gaat doen, komen wij niet meer bij.
Wij bevinden ons momenteel op onze vakantielocatie in de Achterhoek (de Italianen willen ook wel eens rust) en daar vliegen veel prikkende beesten rond. In de woonkamer van onze vakantiebungalow lag een wesp te creperen en omdat ze dat zelf niet over haar hart kon verkrijgen (en omdat ze dat niet durft) mocht haar tweelingzus Anna hem uit zijn lijden verlossen. Opgelucht en licht bedroefd bracht Kitty het lijkje naar buiten. Ze bleef, besefte ik pas veel later, eigenlijk best wel lang weg.
Maar ja, voor zo'n uitvaart moet je natuurlijk wel even de tijd nemen.

Kitty's wespengrafje