Lieve Ma
Je hoeft je geen zorgen meer te maken
Dat je kinderen pijn hebben
Als ze met hun step
Tegen een lantaarnpaal aanrijden
Je hoeft je geen zorgen meer te maken
Zorgen over je kleinkinderen
Dat ze kou vatten zonder jas
Bij vijfentwintig graden
Je hoeft je geen zorgen meer te maken
Zorgen over mij
Dat ik speciaal voor jou
Een pak sinaasappelsap zou moeten openmaken
Je hebt liever iets dat openstaat
Je hoeft je geen zorgen meer te maken
Dat je dingen vergeet
Dingen die net verteld zijn
Of dingen die je net gevraagd hebt
Ook al ging het de laatste tijd alweer een stuk beter
Je hoeft je geen zorgen meer te maken
Zorgen over Eddie
Want je vindt Mariska een schat
En je wilt dat hij gelukkig met haar blijft
Je hoeft je geen zorgen meer te maken
Dat nemen wij wel van je over
Zo zijn wij
Want je gaf zo veel liefde
Dat we hopen dat we jou genoeg liefde hebben gegeven
Je hield van wandelen in het Julianapark
Met of zonder degenen die jou liefhadden
Je hield van Lingo en Matthijs van Nieuwkerk
Van Hutspot, U2 en Jantje Smit
Van de buurvrouw die jou liefje noemde
Van onze vrienden en vriendinnen die gek op jou waren
Van je zussen, broers, vader en moeder
Je hield ook van je man, van Paul Young en van God
En wat wij ook geloven
We gunnen jou een hemel
Een hemel zonder zorgen
vrijdag
Overspel (TennisZooi, gepubliceerd in clubblad Z.T.C, december 2009)
Ik moet jullie iets bekennen. Het valt me zwaar, maar het moet eruit. Er wordt binnen ons gezin door minstens twee personen vreemdgegaan. Kijk, voor een voetbalgezin is het de normaalste zaak van de wereld dat je overspeelt, maar in een tennisgezin is overspeligheid niet gewenst. Vind ik.
Het begon allemaal toen José (dochter, negen jaar) zo nodig op wintertraining moest. Onze (te) veelgeprezen tennisleraar geeft jeugdlessen bij P.V.C. in de winter en op ons tennispark zijn de sportieve mogelijkheden dan beperkt tot klaverjassen. Voor ik het wist had ik mijn lieftallige dochter lid gemaakt van de concurrent en opgegeven voor tennislessen bij Remco S. Natuurlijk, je schaamt je wel op zo'n moment, maar het is ongelofelijk hoe snel je over je principes heenstapt om de ambities voor een toptien-notering op de wereldranglijst van je dochter niet te dwarsbomen.
Als José in het voorjaar in aanmerking wilde komen voor bondstraining, moest ze nog wel een nieuw, want groter racket. Sinterklaas propt meteen een racket in haar schoen, dat volgens Remco nog te klein is. Een junior+-racket is voor een meid met haar mogelijkheden de standaard. Nu staat Joseetje met haar enorme racket (kijk papa, mijn racket is maar een héél klein stukje kleiner dan die van mama!) vanaf de baseline alle ballen over het net heen te rossen. Een Zuilenees op de kunstgrasbanen van P.V.C., dat gaat wel ver!
Maar het kan nog gekker.
Verblind door het vooruitzicht op mogelijke bondstraining liet ook ondergetekende zich voor de wintermaanden transfereren naar een vijandige vereniging. Nu staan ze bij 'De Blauwe Reiger' allang niet meer raar te kijken van een Zuilenees in Maarssenbroek, voor mij voelde het toch als hoogverraad, of overspel, zoals sommige mensen zeggen. Een Ajacied die voor de sportieve uitdaging naar Feyenoord gaat, zoiets.
Toen ik een paar weken terug voor het eerst de verregende parkeerplaats van de vijand opreed, zag ik dat alle omwonenden hun auto hier parkeerden. Dat had ik niet helemaal goed begrepen, want ook de vochtige banen en het clubhuis van 'De Blauwe Reiger' waren stampend vol. Ze tennissen hier allemaal in december! Rare jongens, die Maarssenbroekenaren.
Ondertussen tenniste ik daar - zelfs voor mijn doen - niet erg ontspannen, want ik speurde langs de banen naar ribfluwelen broeken en lange beige regenjassen, het uniform van de gemiddelde scout bij de tennisbond.
Op mijn verlanglijstje voor de Kerstman staat inmiddels ook een senior+-racket. Normaal doen wij alleen aan Sinterklaas, maar overspel gaat mij steeds makkelijker af.
Het begon allemaal toen José (dochter, negen jaar) zo nodig op wintertraining moest. Onze (te) veelgeprezen tennisleraar geeft jeugdlessen bij P.V.C. in de winter en op ons tennispark zijn de sportieve mogelijkheden dan beperkt tot klaverjassen. Voor ik het wist had ik mijn lieftallige dochter lid gemaakt van de concurrent en opgegeven voor tennislessen bij Remco S. Natuurlijk, je schaamt je wel op zo'n moment, maar het is ongelofelijk hoe snel je over je principes heenstapt om de ambities voor een toptien-notering op de wereldranglijst van je dochter niet te dwarsbomen.
Als José in het voorjaar in aanmerking wilde komen voor bondstraining, moest ze nog wel een nieuw, want groter racket. Sinterklaas propt meteen een racket in haar schoen, dat volgens Remco nog te klein is. Een junior+-racket is voor een meid met haar mogelijkheden de standaard. Nu staat Joseetje met haar enorme racket (kijk papa, mijn racket is maar een héél klein stukje kleiner dan die van mama!) vanaf de baseline alle ballen over het net heen te rossen. Een Zuilenees op de kunstgrasbanen van P.V.C., dat gaat wel ver!
Maar het kan nog gekker.
Verblind door het vooruitzicht op mogelijke bondstraining liet ook ondergetekende zich voor de wintermaanden transfereren naar een vijandige vereniging. Nu staan ze bij 'De Blauwe Reiger' allang niet meer raar te kijken van een Zuilenees in Maarssenbroek, voor mij voelde het toch als hoogverraad, of overspel, zoals sommige mensen zeggen. Een Ajacied die voor de sportieve uitdaging naar Feyenoord gaat, zoiets.
Toen ik een paar weken terug voor het eerst de verregende parkeerplaats van de vijand opreed, zag ik dat alle omwonenden hun auto hier parkeerden. Dat had ik niet helemaal goed begrepen, want ook de vochtige banen en het clubhuis van 'De Blauwe Reiger' waren stampend vol. Ze tennissen hier allemaal in december! Rare jongens, die Maarssenbroekenaren.
Ondertussen tenniste ik daar - zelfs voor mijn doen - niet erg ontspannen, want ik speurde langs de banen naar ribfluwelen broeken en lange beige regenjassen, het uniform van de gemiddelde scout bij de tennisbond.
Op mijn verlanglijstje voor de Kerstman staat inmiddels ook een senior+-racket. Normaal doen wij alleen aan Sinterklaas, maar overspel gaat mij steeds makkelijker af.
maandag
Waarom? Daarom!
Waarom zou ik me iets aantrekken van de muzikale voorkeuren van Henk?
- Want Wantwant is lekker
- Want Wantwant rockt
- Want Wantwant's Heleen heeft een onweerstaanbaar refrein
- Want Wantwant bewijst dat zingen in het Nederlands niet truttig hoeft te zijn
- Want http://www.wantwant.nl/
donderdag
vrijdag
De Videoanalyse (TennisZooi, gepubliceerd in clubblad Z.T.C, september 2009)
Al een aantal keer heb ik onze tennisleraar gevraagd, of hij videobeelden van mijn tennislessen wil maken. Nee, ik ben niet masochistisch, maar ik denk wel dat ik er een hoop van kan leren. Ik wil wel eens zien hoe mijn forehand, backhand, service, volley en smash eruit zien. Maar ik ben vooral benieuwd naar mijn voetenwerk, of eigenlijk naar het gebrek daaraan. Helaas wil Remco (de tennisleraar) niet investeren in mijn potentiële lichtvoetigheid en stelt hij de aanschaf van een nieuwe - de oude is kapot - camera nog steeds uit.
Regelmatig zie ik op televisie prachtige slow-motions van het onderstel van de man met het meest briljante voetenwerk ooit; Roger Federer. Die jongen zweeft over de baan en staat negenennegentig van de honderd keer goed voor/achter de bal en dan is het slaan van een meesterlijke forehand een makkie, tenzij hij ruimte maakt voor een backhand. Dan is een backhand een eitje. In theorie.
Nou is Federer ook maar een mens, want tijdens de finale van de U.S. Open kreeg hij vreselijk op zijn donder van een van de commentatoren van Sporza (VRT). Roger moest van Carl Maes ophouden met het slaan van hoge backhand-topspinballen op de forehand van Juan Martin Del Potro, want die knalde Juan genadeloos weg. Helaas zijn genieën eigenwijs en luisterde Roger niet naar Carl. Dat werd zijn ondergang.
Maar goed, het voetenwerk van Roger Federer dus. Ik vermoed dat ik daar niet bij in de buurt kom, maar wat doe ik dan wel op de baan? De eerstvolgende keer dat ik een of ander wedstrijdje speel, neem ik mijn 5.1 pixel cameraatje mee en vraag een betrouwbare toeschouwer of een aardige politieagent of hij een filmpje van mij wil schieten. Het liefst tijdens een rally. Met een close up van mijn voeten, ja.
Met mijn geavanceerde apparatuur kan ik het filmpje op mijn televisie afspelen. Hoef ik alleen Marcella Mesker, Jacco Eltingh en Jan van Halst nog maar uit te nodigen voor een grondige analyse van de beweeglijkheid van mijn onderdanen. Als ze zien dat ik mijn racket verkeerd vasthoud mogen ze dat natuurlijk ook zeggen. Ik sta altijd open voor kritiek, nietwaar? En nou niet meteen over geiten beginnen, want daar heb ik echt verstand van.
Wellus.
Regelmatig zie ik op televisie prachtige slow-motions van het onderstel van de man met het meest briljante voetenwerk ooit; Roger Federer. Die jongen zweeft over de baan en staat negenennegentig van de honderd keer goed voor/achter de bal en dan is het slaan van een meesterlijke forehand een makkie, tenzij hij ruimte maakt voor een backhand. Dan is een backhand een eitje. In theorie.
Nou is Federer ook maar een mens, want tijdens de finale van de U.S. Open kreeg hij vreselijk op zijn donder van een van de commentatoren van Sporza (VRT). Roger moest van Carl Maes ophouden met het slaan van hoge backhand-topspinballen op de forehand van Juan Martin Del Potro, want die knalde Juan genadeloos weg. Helaas zijn genieën eigenwijs en luisterde Roger niet naar Carl. Dat werd zijn ondergang.
Maar goed, het voetenwerk van Roger Federer dus. Ik vermoed dat ik daar niet bij in de buurt kom, maar wat doe ik dan wel op de baan? De eerstvolgende keer dat ik een of ander wedstrijdje speel, neem ik mijn 5.1 pixel cameraatje mee en vraag een betrouwbare toeschouwer of een aardige politieagent of hij een filmpje van mij wil schieten. Het liefst tijdens een rally. Met een close up van mijn voeten, ja.
Met mijn geavanceerde apparatuur kan ik het filmpje op mijn televisie afspelen. Hoef ik alleen Marcella Mesker, Jacco Eltingh en Jan van Halst nog maar uit te nodigen voor een grondige analyse van de beweeglijkheid van mijn onderdanen. Als ze zien dat ik mijn racket verkeerd vasthoud mogen ze dat natuurlijk ook zeggen. Ik sta altijd open voor kritiek, nietwaar? En nou niet meteen over geiten beginnen, want daar heb ik echt verstand van.
Wellus.
Het SpreekWoord van Henk (18)
De slechte verstaander
Heeft aan een half woord genoeg
Om je verkeerd te begrijpen
Heeft aan een half woord genoeg
Om je verkeerd te begrijpen
maandag
Een Wereldreis In Een Zeilbootje, So What?
Al die ophef over dat meisje van dertien dat een stukje wil gaan varen, ik snap het niet. Als haar ouders en zij denken dat ze het kan, dan zal ze het toch wel kunnen? En trouwens, wat kan er nou helemaal fout gaan op een zeilreisje over de wereldzeeën? Nou dan! Paps en mams hebben duidelijk geld als water (hahahaha!), dus dat zal allemaal wel loslopen.
Onze jongste zoon van negen zit momenteel voor zijn werkstuk over amfibiën een maand in de Amazone. Hij weet een heleboel over kikkers, dus dat komt echt allemaal wel goed met Jochem.
We hebben trouwens ook een dochter van elf die een reis naar Antarctica aan het voorbereiden is. Marie-Louise wil de dikte van het ijs op de magnetische zuidpool gaan meten. Nee, zomaar. Ze is gewoon ontzettend gek op ijs. Twee maanden geleden heeft ze haar zweefvliegbrevet gehaald en ze kan de eerste worden die met een zweefvliegtuig de Zuidpool haalt! Daar word ik als ouder alleen maar hartstikke trots van. Is toch ook een fantastische uitdaging voor zo'n kind?
Als onze kleine Geert uit de luiers is, bedenken we voor hem ook nog wat leuks. Of hebben jullie misschien een geinig idee?
Onze jongste zoon van negen zit momenteel voor zijn werkstuk over amfibiën een maand in de Amazone. Hij weet een heleboel over kikkers, dus dat komt echt allemaal wel goed met Jochem.
We hebben trouwens ook een dochter van elf die een reis naar Antarctica aan het voorbereiden is. Marie-Louise wil de dikte van het ijs op de magnetische zuidpool gaan meten. Nee, zomaar. Ze is gewoon ontzettend gek op ijs. Twee maanden geleden heeft ze haar zweefvliegbrevet gehaald en ze kan de eerste worden die met een zweefvliegtuig de Zuidpool haalt! Daar word ik als ouder alleen maar hartstikke trots van. Is toch ook een fantastische uitdaging voor zo'n kind?
Als onze kleine Geert uit de luiers is, bedenken we voor hem ook nog wat leuks. Of hebben jullie misschien een geinig idee?
Abonneren op:
Posts (Atom)