Het was een vreemdeling zeker (TennisVisie, clubblad ZTC, Maart 2006)

Het hele huis was in diepe rust en toch lag ik wakker in mijn heerlijke bed. Mijn biologische wekkerradio schatte het 4 uur en dan slaap ik altijd. Vreemd, dacht ik nog, vlak voordat ik gestommel in de gang hoorde. Maria lag naast me en het waren geen voetstappen van mijn kinderen; die herken ik.
In het raampje van onze slaapkamerdeur zag ik het silhouet van een enorm hoofd. Mijn adem stokte en mijn hartslag demarreerde naar de 200. Omdat ik niet aan honkbal doe, heb ik geen knuppel onder mijn bed, maar een tennisracket onder mijn kussen. Het ligt niet echt comfortabel, maar het geeft een veilig gevoel. Tijdens avonden en nachten waarin niets gebeurt in ieder geval wel.
Zo zacht mogelijk klom ik mijn bed uit, pakte mijn racket en sloop naar de deur. De indringer was op weg naar de badkamer, hoorde ik. Daar slaan wij het grootste deel van onze goudvoorraad op, zodat enig fysiek geweld mij onvermijdelijk leek. Geluidloos deed ik de slaapkamerdeur open en stapte de gang in. Een enorme gestalte draaide zich om en hief zijn rechterarm op om naar mij uit te halen. Dankzij mijn korte achterzwaai was ik hem echter voor. Technisch perfect knalde mijn forehand op zijn linkeroor. Met een doffe dreun viel hij op zijn knieën en terwijl hij met zijn handen naar zijn hoofd greep bereidde ik een genadeloze dubbelhandige backhand voor. Ik draaide mijn heup keurig in, zakte licht door de knieën en haalde verwoestend uit. Hulpeloos zakte de kolos in elkaar. Voorzichtig boog ik mij over hem heen en hoorde hem zachtjes slissend zeggen: "Je blokkeert je rechtervoet als je een forehand slaat." "Bedankt voor de tip", zei ik en haalde nog maar eens door op zijn gehavende hoofd. Dit keer bleef hij roerloos liggen. Ik draaide mij om en wilde naar de telefoon lopen om de politie te bellen, toen ik een hand op mijn schouder voelde. Ik verstijfde en de hand begon aan mijn schouder te rukken.

"Papa, papa! Papa, mag ik bij jou in bed?", schudde Anna mij vragend wakker. Even later lag ik heerlijk tegen mijn tweejarige dochter aan, die ononderbroken aan het kletsen was over - naar ik aannam - ontzettend belangrijke zaken. Ik luisterde niet echt, want ik lag te genieten van het ontwaken uit een nachtmerrie, tot ik schrok van wat ik wél verstond.
"Papa, wie is die mijnheer die op de gang ligt te slapen?"
Als ik wakker geworden ben, vertel ik jullie wie het was.

De cartoon is van Ron Kaczor

Stem PTT! ('Hobbel', gepubliceerd in Straatnieuws, maart 2006)

Al ver voor de privatisering van onze postbode kwam het Simplistisch Verbond met de PTT: de Partij Tegen Trottoirterreur. Kees van Kooten speelde de heer Breur, voorzitter van de PTT en tevens oprichter van de Partij Tegen Enge Buren. Doodzonde dat niemand ooit iets met deze prachtige initiatieven heeft gedaan. Wat mij betreft had de PTT wel een paar zetels in de kamer of de gemeenteraad mogen krijgen. Ik kan me namelijk wel iets bij het partijprogramma voorstellen.
Al jaren staat 'hondenpoep' in de top vijf van de grootste irritaties onder Nederlanders. Terecht, want hoewel gemeentes maatregelen bedenken tegen poep verandert er geen drol. Zo is er nu naast de school van mijn oudste dochter een hondentoilet. Over de keuze van de locatie valt het één en ander op te merken - zoals de enorme stankoverlast voor ouders en leerlingen, vooral in de zomer. Maar dat de Hectors en Vlekkies schijt hebben aan een wc is het voornaamste bezwaar. Als moderne Hans en Grietjes markeren ze namelijk de hele route naar het hondentoilet met uitwerpselen. De liefhebbende baasjes zeggen hier niets van, laat staan dat zij iets opruimen! Je moet letterlijk slalommen om de school ongeschonden te bereiken en dat valt niet mee als je ook nog eens constant "kijk uit voor de poep!" tegen je kinderen ( ik heb er drie bij me ) moet zeggen.
Programmapunt 1: De formatie van een Taskforce Dogshit ( engels onderstreept het belangwekkende karakter van de zaak ). Een team van poepterreurbestrijders waakt over het juiste gebruik van het product hond. Baasjes die over de schreef gaan worden beboet. Veelplegers krijgen een taakstraf: het schoonmaken van trottoirs en profielzolen.
Stoepmisbruik is een ander, veel voorkomend probleem. Iedereen weet dat je, als BMW-bezitter, het recht hebt om op de stoep te parkeren. Daar kan ik mee leven. Maar als nu zelfs Fiat-Punto-bezitters hun stalen uitwerpselen op de stoep of op voetgangersoversteekplaatsen gaan parkeren, worden de problemen voor buggy- en rolstoelrijders enorm. Van de week kwam ik, met mijn dochtertjes in de buggy, mijn straat ingewandeld. Een enge buur had zijn fiets dwars over het trottoir geparkeerd, net genoeg ruimte latend voor mij om te passeren. Deze tussenruimte was een doorn in het oog van een aanstormende automobilist, die de beschikbare parkeerruimte benutte om zijn auto een meter op de stoep en op twintig centimeter van de fiets te stallen. Stomverbaasd keek ik de uitstappende aso na, te perplex om te schelden. Ík kon het rijwiel nog verplaatsen om mezelf en mijn buggy doorgang te verschaffen, maar doe dat eens als rolstoeler?!
Programmapunt 2: De Taskforce Streetwise deelt straffen uit aan wildparkeerders en aan mensen die hun voortuin en stoep gebruiken om overtallige huisraad op te slaan.
Stem PTT, in 2010!

Ziek

Terwijl de ene helft van de bevolking is bevangen door de Olympische Goudkoorts, ligt de andere helft wakker van de kippenkoorts, Y2967Hp1725 in de volksmond.
Als je dat wilde kon je Sven Kramer de afgelopen dagen 25 keer zien vallen tijdens de ploegenachtervolging, verbaal ondersteund door een "oh nee, neeneeneeneeneeneeneenee!" jammerende Martin Hersman. Hij haalde de woorden uit mijn mond.
De professionele relatie tussen Mart Smeets en Ria Visser is trouwens definitief voorbij. Nadat ze aan het begin van de O.S. op Marts hotelkamer aan het rollebollen geweest zijn, gaat Smeets regelmatig op genante wijze over Ria heen. Als hij weer eens naar de bekende weg heeft gevraagd en Ria dus het enig mogelijke antwoord geeft, valt hij uit: "Ja hallo!" Hij slikt tut hola in en de kijker en Ria blijven achter met een bijzonder onbehagelijk gevoel.


Smeets en Visser bekvechten over de boedelscheiding.
Het wordt nu toch echt tijd dat Mart Smeets van de buis gehaald wordt. Erg jammer voor de fans van deze pedante, betweterige en mediageile topjournalist, maar van mij mag hij voortaan thuis tegen zijn hond voor de 25.000ste keer zeggen dat "winnende coaches altijd gelijk hebben".
En die vogelpest dan; daarvan weet ik helemaal níet wat ik ermee moet! Dat komt waarschijnlijk omdat de geleerden het er niet over eens zijn. Regelmatig komt er nieuws over de vorderingen van de dode zwanen in de krant en op tv, maar ik hoor nooit eens iemand duidelijk uitleggen wat ons nu precies te wachten staat. Ab Osterhaus is inmiddels wel de bekendste viroloog van Nederland, maar zelfs hij blijft toch het liefst zo vaag mogelijk over de nabije toekomst. Hoe de ziekte verspreidt word, is bijvoorbeeld nog lang niet duidelijk.
Kijk, daar word ik nou ziek van.

Het SpreekWoord van Henk (17)

Beter een halve zool
Dan een lege kop

Spotprenten enzo

Ik lees dat er geopperd is om een gedragscode voor de media in te stellen.
De Britse media geven in deze het goede voorbeeld. Zij doen aan zelfcensuur. Geen Deense cartoons in 'The Sun'.
Tot mijn grote vreugde lees ik dat zelfs Balkenende daar niets voor voelt.
Maar helemaal verkeerd vind ik het plan niet. Als we elke keer dit soort gezeik (of erger) krijgen als een religieuze groepering zich gekwetst voelt, moet er maar iets gebeuren.
Dat van die gedragscode vind ik prima. Maar dan wel graag een code die de vrome mens uitlegt hoe je met andere zienswijzen en humor omgaat.
Ik word mijn hele leven al geconfronteerd met mensen die mij met hun geloofsbeleving lastig vallen. Volgens mij wordt dit door bijna alle gelovigen ernstig onderschat.
Waarom ik dan nog steeds geen kerk in de brand gestoken heb?
Naastenliefde en relativering.

En toen was er licht.....

Anna, één van mijn dochters van twee jaar, leeft in een geheel eigen universum. Zo bestaat haar wereld uit drie grootheden: binnen, buiten en de tuin.
Een tijdje terug keek ze verbaasd naar buiten en zei: "Papa, donkej buiten!"
Dus wat zegt een ouder dan? "Ja Anna, de zon is gaan slapen." Dat zegt een ouder dan!
"Papa, tuin ook donkej!", ontdekt ze verschrikt.
"Ja lieverd en morgen wordt het weer licht buiten, want dan staat de zon weer op."
Ouders zijn vaak een beetje infantiel.
Anna nam deze verbazingwekkende informatie snel in zich op en zei:
"In tuin ook?"
"Ja, ook in de tuin, schat."
Dat controleert ze tegenwoordig elke morgen.
Ze weet inmiddels ook wel dat papa niet helemaal goed is.


José, Kitty en Anna zitten binnen in Thalfang.

Oproep

Hierbij roep ik alle cartoonisten, columnisten en stukjesschrijvers ter wereld op, om het islamitische geloof en alles wat daarmee samenhangt, op humoristische, ironische én/of demonische wijze te kakken te zetten.

Het is onze plicht om dit zootje intolerante, leesblinde koranverslinders op zijn plaats te zetten.
Maar wel massaal graag; anders heeft het geen zin!

NB: Het christendom komt een andere keer wel weer aan de beurt.