Respect (TennisZooi, gepubliceerd in clubblad Z.T.C, december 2008)

Het was aan het begin van mijn carrière. We speelden een uitwedstrijd tegen Heren 1 van LTC Vliegenmeppers in Schin op Geul, in een tijd waarin de Randstedelijke suprematie op sportief en cultureel gebied nog gewoon erkend werd, zelfs in Limburg. Dacht ik.

Ik speel mijn single tegen een slungelige boerenjongen met een wilde krullenbol. Hij begint met serveren. Na twee scherp geplaatste aces loop ik naar het net.
"Luister pik", zeg ik, "is dat nou echt nodig, om die ballen zo hard in de hoek te slaan? Het is maar een spelletje, hè? Je kunt ze toch wel een beetje in mijn buurt slaan? Ik kan daar echt niet bij. Dan kan ik net zo goed gaan zitten als jij serveert. Dus, serveer een beetje normaal als je wilt, dan kunnen we het een beetje gezellig houden."
Ja nee, maar sorry en zo bedoelde hij het niet en ik had wel een beetje gelijk en hij zou er op proberen te letten en meer van dat soort teksten.
Je moet ze aanpakken die jongens, anders lopen ze over je heen.
Tegen het eind van de eerste game (het volgende punt) sla ik een te korte return op zijn backhand, waarop hij de bal cross de baan uitslaat. Ik zie mijzelf genoodzaakt het spel weer stil te leggen.
"Wat deed je fout?", vraag ik. Nee, maar dat wist hij niet, wat hij fout deed.
Ik zeg: "Een korte bal moet je rechtdoor slaan, langs de lijn, dat weet toch iedereen? Dat is les één joch, dat je de kortste weg zoekt en de passeerhoek klein houdt. Weten jullie dat niet in Limburgië? Sta ik voor Jan Lul in de korte hoek te wachten omdat jij niet kan tennissen. Wees eerlijk, dat is toch tegen het onsportieve aan?"
Nee, maar dat zou hij gaan doen, korte ballen netjes langs de lijn slaan.
Goed, we ballen verder en wat denk je wat? Sjeng (hij heette Sjeng) slaat een diepe approach en komt naar het net, waarop ik een meesterlijke passing sla. In plaats van te applaudisseren maakt hij een halve snoekduik en legt de bal met een stopvolley achter het net. Kijk, dat moet je dus niet doen tegen mij hè?
Dus ik zeg "kom 's hier", zeg ik. Ik zeg "wat sla ik daarnet nou?", vraag ik. Staat hij me zo'n beetje stom aan te staren, met zo'n ik-weet-het-niet-meester-blik.
"Ik sla een winner, man! Een winner sla ik! Nee, maar daar heeft mijnheer de boerenkinkel helemaal niets mee te maken, dat ik een winner sla. Nee joh, mijnheer de boerenkinkel gaat stoer doen en hem gewoon dood achter het net neer leggen! Dat is toch respectloos jongen, dat doe je toch niet? Een winner - het woord zegt het al - is een winnend shot, dat je bewonderend nakijkt en waarna je zegt dat het een mooie bal was. Kunnen we afspreken dat je winners van mij voortaan netjes laat lopen?"
Of ik dan wel voor de zekerheid even wilde laten weten wanneer ik een winner geslagen had, was zijn verzoek. Zodat hij hem niet per ongeluk terugsloeg, in een reflex. Kijk en dan ben ik de lulligste niet hè, als ze laten merken dat ze het gaan begrijpen.
Dat is toch heerlijk, als je binnen één game zo'n jongen een heleboel waardevolle dingen mee kunt geven?
Een waardencatalogus voor de tennissport, zou dat niet wat zijn?

Vrouwen Aan De Macht (2)

Een Waarde(n)catalogus (1)

Een ander vrouwspersoon met (te veel) macht is Minister Guusje ter Horst, van Binnenlandse Zaken.
Zij lanceerde een paar weken terug het kolderieke plan om een waardencatalogus uit te geven, waarin de burger kan bekijken wat goed burgerschap is.

Inderdaad, het is een ontzettend grappige meid, die Guusje. Ze wilde zo graag een goede beurt maken bij de M.P. en die andere gereformeerde rakkers en bovendien had ze toch niet zo veel te doen en wees eerlijk; dit is toch met voorsprong het lolligste idee in járen?

Stel je voor dat het écht werkt, dan hebben we binnenkort:

• Een enorm overschot aan vrijwilligers
• Geen BMW's meer midden op de stoep
• Alleen nog hondenpoep in de daarvoor bestemde hondenpoepbakjes
• Door het gansche land een elkaar beleefd groetende bevolking, dewelke een grootsch ontzag voor de dominee, de veldwachter en minister ter Horst en haar vrinden aan de dag legt. Voordat het volk zingend aan de arbeid gaat, heft het om zeven uur dertig gezaamenlijk Het Wilhelmus aan
  Amen

Vrouwen Aan De Macht (1)

Al vele jaren horen wij dat er te weinig vrouwen aan de macht zijn. Verhoudingsgewijs is dat zeker waar.

Angela Merkel doet het denk ik niet slecht en ik geloof dat Jacqueline Cramer ook best goed is. Denk ik.

Van de meeste dames was ik minder gecharmeerd (maar ja, dat geldt ook voor veel heren). Om er een paar te noemen: Margareth Thatcher, Rita Verdonck, Philomena Bijlhout en Annemarie Jorritsma. Manwijven met rare ideeën en andere ongemakken. Als oplossing voor het mannenoverschot niet echt geschikt dus.

Jammer dat ook Ella Vogelaar mislukt is. Best een leuke meid om te zien vroeger, nietwaar? Wat betreft idealisme en energie kunnen veel ex-collegae aan haar nog een puntje zuigen. Maar als je je door een volslagen knettergekke volksmenner (die gast van de PVV) als een schoolmeisje de mond laat snoeren ben je te soft. Als je een bootverbouwinkje met 196 miljoen uit de klauw laat lopen let je niet goed op en ze zegt nog wel eens dingen die niet altijd even handig zijn, om niet te zeggen nogal voorbarig.

Als je dit soort dingen te veel doet in de politiek word je vriendelijk vezocht de eer aan jezelf te

houden. Dat deed Ella inderdaad door af te treden, maar niet met haar rancuneuze perspraatje.

Zo verander je dus van een enthousiaste, beloftevolle studente met een vlot kapsel in een afgepeigerde, afgedankte politica met een cavia op je hoofd.

Triest.

Ik denk dat de meeste vrouwen hier geen zin in hebben.

Geef ze eens ongelijk.

Oeioeioei, wat een Crisis, lieve mensen!

Het is u misschien ontgaan, lieve mensen, maar we zitten midden in een verschrikkelijke crisis!
Kijk, dat het met de banken al een tijdje niet zo lekker gaat, horen we al wekenlang elke dag op Het Journaal.
De mensen zijn het vertrouwen in de banken kwijt, horen we al een week of tien. En verdomd, in de tien weken daarna waren ineens alle mensen het vertrouwen in de banken kwijt!
Maar vandaag weten ze het zeker bij Het Journaal, ook met de 'gewone' economie gaat het echt de verkeerde kant op! Wilt u even met mij mee huiveren?

• De verkoop van vliegreizen naar de zon is met maar liefst 11 % afgenomen! Ellef procent verlies voor de reisbranche, stel je voor! Okee, als de mensen gewend zijn aan de nieuwe rampzalige toestand zal de verkoop wel weer aantrekken en de verkoop van goedkopere vakanties en/of vakanties dichterbij gaan best goed, maar dit zijn alles bij elkaar toch veelzeggende cijfers. Het drong bij mij ook niet meteen door maar als je het zo ziet staan schrik je toch: 11 % minder zonvakanties. Alarmerend, ik heb er geen ander woord voor. Frank Oostdam van de ANVR verwoorde zijn zorgen aldus: "het is even een vertraging van de groei." Huiveringwekkend, als je er goed over nadenkt, een vertraging van de groei, toch?
• TNT-Post heeft het over "zo'n 10 procent volumedaling in ons premium expres product" (dat zijn pakketjes per vliegtuig). Buitengewoon zorgwekkend, hoewel "het product dat we over de weg brengen, dat is nog altijd aan het groeien" mij wel een heel klein beetje kalmeerde. Maar evengoed toch een forse daling van maarliefst tien procent in de luchtpakketjesvolumebusiness. Ik wil daar niet luchtig over doen, dat is een significante daling!
• En wat dacht je van DSM? De omzet van autolakken is teruggelopen, waardoor ze daar aan het eind van het jaar de grootste winst uit de geschiedenis verwachten! Eerlijk gezegd snapte ik ook niet zo goed wat dit met de crisis te maken had, maar het werd wel door Het Journaal gebracht en dat betekent dat je de ernst van dit bericht niet moet onderschatten en hoe je het ook wendt of keert (keert of draait volgens Johan Cruijff), de omzet van autolakken is gedaald en daar moeten wij ons met zijn allen toch echt zorgen om maken.
• De straatinterviews (wees eerlijk -straatinterviews - daar kan toch geen mens meer buiten?) toonden glashelder aan dat de mensen bezorgd zijn. De mevrouw in het onderwijs vertelde tamelijk omslachtig dat ze drie keer per jaar op vakantie gaat. Drie keer per jaar, voor, tijdens en na de crisis. U hoort het al, daar zit geen groei in, zelfs geen vertraagde groei!! En de andere meneer zei dat hij van plan is om van zijn paar centen zoveel mogelijk te gaan genieten. Een paar centen, we moeten met zijn allen gaan collecteren voor die arme man met zijn paar centen!
• In de bouw loopt het aantal orders terug, zodat ze voorlopig niet de eerste vijf, maar de eerste vier jaar volgeboekt zitten met opdrachten, wegens gebrek aan bouwvakkers. Dat is een terugval van zomaar even 20 procent in achterstandsjaren. Nee, de bouwwereld krijgt zware klappen, het wachten is op het omvallen van de bouw. Zit je net lekker aan je lasagne, valt de bouw om!

Dit zijn doemscenario's waar niemand aan wil denken.
Okee, Het Journaal natuurlijk, maar verder toch niemand?

Hoe overleef ik een aanval met een Henk? (TennisZooi, gepubliceerd in clubblad Z.T.C, oktober 2008)

Bij 'Het Klokhuis' had je vroeger een vrij gestoord onderdeel, waarbij cursisten leerden hoe je je moest verdedigen tegen aanvallers met - bijvoorbeeld - een cyclaam, of een banaan. "Hoe overleef ik een aanval met een banaan?", begon de militaire cursusleider dan. Waarna één van de cursisten (altijd Lex) de banaan in zijn handen geduwd kreeg met de opdracht de kapitein aan te vallen. Lex wilde nooit, want hij wist dat hij de demonstratie zwaar gehavend en per brancard zou verlaten.

Een paar weken terug dacht ik voortdurend: "hoe overleef ik ruim een week clubkampioenschappen"? Waarbij de banaan vervangen werd door de CK-commissie, die mij aanviel met een loodzwaar wedstrijdprogramma, de tegenstanders zetten hun slagenarsenaal in en de weergoden probeerden ons te verzuipen. Kortom, het waren lange dagen en korte nachten.
Eerlijk gezegd was ik zelf schuldig aan dat zware programma, want ik had mijzelf - in een vlaag van verstandsverbijstering - voor drie onderdelen ingeschreven. Evert Jan had voor mij uitgerekend dat ik de meeste partijen van alle deelnemers moest spelen. Ik had mijzelf aangevallen met een banaan.
Iedereen die weleens de moed heeft kunnen opbrengen om naar een partij van mij te kijken weet dat ik dat wel vaker doe, mezelf aanvallen met een metaforische banaan. Nooit doet hij het goed, Henk-2. Altijd vindt Henk-1 (de criticus) wel iets waarmee hij Henk-2 (de tennisser) om de oren moet slaan. Omdat ik vond dat ik alles bij elkaar opgeteld wel genoeg tegenstanders had, besloot ik op de tweede vrijdag dat ik Henk-1 de mond zou gaan snoeren.
Uit mijn tennis-Bijbel (Het Innerlijk Spel) haalde ik zoveel mogelijk tips en trucs om Henk-1 mee te lijf te gaan. Ik schreef ze op een papiertje dat ik in mijn tennistas stopte - te gebruiken in geval van nood.

Vrijdagavond bleef het briefje een hele partij lang in mijn tas. Ik had mij zo goed voorbereid dat Henk-1 zijn mond hield. Ik was de rust zelve. Helaas zat mijn hoofd zo vol met de trucjes en handigheidjes dat ik een belangrijk detail over het hoofd zag: ik moest ook nog tennissen. Bijna een set lang raakte ik zo goed als niets. Tijdens één van de wissels besloot ik de lijst met trucs in te korten tot één: kijken naar de bal.
Het wonder geschiedde, we (Martine Kremers en ik) wonnen de partij alsnog.

Ook tijdens de finale van de mix speelde ik onherkenbaar rustig en won met Martine mijn eerste clubkampioenschap, zonder schade aan trommelvliezen, rackets of omheining.
Jammer dat daarna, tijdens de dubbelfinale met Christiaan Oomen mijn concentratievermogen het verloor van mijn grootste vijand, Henk-1.
Dat overleef je dus niet.

Zeldzame Klasse

Heeft u dat ook wel eens, dat u dominee Gremdaat zo vreselijk mist op tv?

Zeker als je kijkt naar al die talentloze flapdrollen, die met hun uitgekauwde programmaformules (of formats, zoals sommige mensen zeggen) de Nederlandse beeldbuizen en flatscreens teisteren, is het onbegrijpelijk dat iemand als Paul Haenen geen zendtijd meer heeft.
Gelukkig wel op internet!

Reclame Revisited

Mijn blogfrequentie is dalende. Daar moet aan gewerkt. Daarom doe ik maar gewoon waar ik het best in ben: mopperen, zeuren en afzeiken.
In december 2007 had ik het hier over irritante (radio)reclamespotjes. Sindsdien is er weer een hoop nieuwe ellende voorbij gekomen.

http://nl.youtube.com/watch?v=zxAv-PXUGok

De top 3 van december:

1. Interpolis

2. Postbankspotjes met die blauwe frigide trut en Jan Mulder (toelichting lijkt me volstrekt overbodig)

3. ING-gesprek met uitzicht (quasi-kritische en bedacht-serieuze, geacteerde rampengesprekken 'uit de hoogte'). En dan de debiele toevoeging dat je het hele gesprek kunt horen op weet-ik-veel-en-het-interessert-me-geen-hol-waar. Welke halve zool gaat dat doen?

Wat ergert mij nu?

De top 3 van nu:

1- "Waar zijn we mee bezig?" van Achmea. Een zorgverzekeraar die zich profileert als wereldverbeteraar. Mag ik een kotszakje? Wat mij nog het meest irriteert is het bijzonder slechte Nederlands aan het einde: "Noem ons een idealist." En daarna noemen ze zichzelf ook nog 'een' onrealist. Voor de dyslectici onder jullie: het moet zijn "noem ons idealisten etc".

2- Cora van Mora die 'haar opvolgster' in een vriestruck opsluit. Alle mora-reclames zijn ontzettend niet leuk.

3- Lenen.nl (en alle andere kredietverleners-reclames). Alle debiteuren in deze reclame(s) getuigen van hun tenenkrommende vrolijkheid, terwijl ze zich zojuist (diep) in de schulden hebben gestoken. Welke kredeietcrisis?

Omdat ik er ongetwijfeld naast zit, mogen jullie mij vertellen welke spotjes nog verschrikkelijker zijn!