Meer, meer, meer!

Eindelijk iemand die naar Wilders luistert!
https://www.youtube.com/watch?v=jrITExBqOZM

Obama In Nederland

Matthijsje*: Dus hij kwam met allemaal helikopters naar het Museumplein?
Wimpie**: Echt wel. Daarna ging hij met een hele grote auto naar mij toe rijden en toen kwam hij bij mij binnen. Ik heb dit hele oude handtekeningenboek en daar ging hij toen zijn handtekening in zetten. Kijk, hierzo staat ie. Ik moet er nog wel plaatjes bij plakken enzo.
Matthijsje: Wat een vet coole handtekening zeg. En wat gebeurde er toen, hé?
Wimpie: Nou, we gingen naar De Nachtwacht en wat denk je? Rembrandt is zijn favoriete schilder!
Matthijsje: Echt?
Wimpie: Toevallig toch? Dat ie naar mijn museum komt waar een heleboel Rembrandten hangen en dat dat dan zijn favoriete schilder is?
Matthijsje: Echt chill man. Gingen jullie nog naar meer schilderijen kijken?
Wimpie: Ja en toen kwamen we bij Het Melkmeisje en toen zei hij dat dat zijn favoriete schilderij was!
Matthijsje: Hou op hoor!
Wimpie: Nee serieus. Ik ging toen gewoon niks zeggen, want dat vond hij denk ik niet leuk als ik over zíjn favoriete schilderij dingen ging vertellen.
Matthijsje: Nee, snap ik. Hebben jullie ook een foto gemaakt?
Wimpie: Ja en dat mocht eigenlijk geeneens. Hij ging eerst met Rutte en toen die wegliep ging ik gewoon naast hem staan en gaf hem een hand en toen gingen ze allemaal foto's nemen en die ga ik dan in de New York Times zetten met een verhaaltje erbij. Dat ie in mijn museum was en over Rembrandt enzo en dan zijn die Amerikaanse museumdirecteuren allemaal stikjaloers, dat ie niet bij hun was.
Matthijsje: Tot zover!

Matthijsje, een plakboek en Wimpie

* Presentator DWDD
** Directeur Rijksmuseum

Pijn

Mijn leven wordt de laatste weken beheerst door pijn. Niet de pijn waar sportverslaggevers en presentatoren van talentenjachten het voortdurend over hebben (hoeveel pijn doet deze nederlaag?), maar echte, fysieke pijn. Mijn rug gaat door naar het volgende level: van de chronische klachten naar de hernia.
Sinds ik vierenhalve week geleden een muurtje bij mijn schoonvader heb geschilderd, doet mijn rug zeer en mijn rechterbeen pijn. Er zijn ook momenten waarop ik niet kan zeggen dat ik pijn heb; dan heb ik heel veel pijn.

Deze mevrouw had ook pijn aan d'r rug

 Dat het echt foute boel was werd mij duidelijk toen het na twee bezoekjes aan mijn osteopaat niet beter werd. Dat zei mijn huisarts ook en die vond dat er een foto moest worden gemaakt. Morgen hoor ik of ik er leuk op sta.
Ik heb de laatste tijd vaak gedacht aan een heel goede vriend van mij, die in een rolstoel door het leven gaat. Hij kan al 30 jaar zijn energie niet meer kwijt in een potje rugby. Een van de belangrijkste dingen in mijn leven is mijn bewegingsvrijheid, heerlijk al je energie op een tennisbaan eruit gooien, op je fiets waar dan ook naar toe fietsen, met je kinderen stoeien.
Nee, een hernia is vast het eind van de/mijn wereld niet, maar toch hoop ik dat mijn rug er een beetje leuk op staat.

Surprise!

Gisteren was de surpriseparty vanwege het 50-jarig bestaan van mijn vrouw. Dat had zij goed geregeld.
Twee jaar geleden vroeg Maria het op de man af : "Daar heb jij zeker geen behoefte aan, hè Henk, aan een surpriseparty?" Nee, dat had ik niet. Ik wilde liever in besloten sfeer een ouwe lul worden.
Het was natuurlijk wel schattig hoor, dat ze mij eens wilde verrassen en dat ze daar mijn toestemming voor vroeg. De manier waarop de vraag gesteld werd maakt echter vooral duidelijk dat ze mij een beetje kent en dat zij de kans dat ik ja ging zeggen net zo groot achtte als de kans dat Mark Rutte én Fred Teeven op één en dezelfde dag met een strak plan zouden komen. Die kans mogen jullie zelf uitrekenen.

Ik zag Sarah (Chalke) ook.

Omdat Maria wél groots en meeslepend haar vijftigste wilde vieren, besloot zij half december mijn – niet bestaande - plannen te doorkruisen en haar eigen verrassingsfeestje te gaan bouwen. Geen grotere uitdaging voor Maria dan het plannen van wat dan ook. Dingen organiseren, plannetjes maken, ideetjes uitwerken, lijstjes maken, nog meer lijstjes maken en die dan allemaal in één Exel-tabel stoppen (nee, ik weet ook niet waarom, maar dat moet), heerlijk vindt ze dat. En dan een stuk of tien slapeloze nachten omdat ze zich druk maakt over wat er allemaal fout kan gaan, wie of wat ze vergeten is en dat ze misschien geen vijftig wordt.
Het is allemaal goed gekomen. Het was zelfs gezellig en het zou flauw zijn om dat een verrassing te noemen.

Erkenning

Iedereen wil opgemerkt worden
Anders besta je niet
Iedereen wil af en toe een schouderklopje
Anders voel je niets
Doe mij maar wat lofuitingen
En neem zelf ook wat 

Voor mensen die niet begrijpen waar ik het over heb en voor hen die gewoon nieuwsgierig zijn: klik.

Henk met de gouwe handjes

Mijn vrouwen hebben nog steeds een grenzeloos vertrouwen in mij. Zij denken bijvoorbeeld dat ik alles kan repareren.
Van de week waren zij lichtelijk ontstemd. Na het opzetten van onze boom bleek dat een deel van de lampjes om onduidelijke redenen niet wenste te branden. Vandaag had ik de opdracht meegekregen om dat even te verhelpen. Mijn opmerking dat daar niet veel aan te repareren was, werd hartelijk weggelachen; papa ging dat echt wel oplossen.

Nee echt, hier zijn wij trots op

Nou had ik gisteren al zonder succes aan lampjes zitten draaien en met snoertjes zitten kloten, dus ik besloot dat ik er niets aan ging doen. Pech voor ze. Totdat de dames vanmiddag allemaal aan het shoppen waren en ik besloot om mijn mobiel op te gaan laden. De oplader was spoorloos. Omdat dat ding normaal op de schouw (links op de foto) ligt, boog ik voor de kerstboom langs om te kijken of hij op de grond lag. Bij deze manoeuvre gooide ik de kerstboom om. Normaal gezien niet echt een actie om trots op te zijn, maar toen mijn vrouw thuiskwam en vroeg hoe ik de lampjes gerepareerd had zei ik naar waarheid: "Nou gewoon, kwestie van de boom omgooien".

Ziek

Nooit gedacht dat ik nog eens zin zou krijgen in een lekkere chirurgische ingreep. Maar dan wel graag  in het Utrechts Medisch Centrum, want sinds hun reclamefolder deze week door mijn  brievenbus viel zie ik niet meer op tegen een nieuwe heup of een openhartoperatie. Al een paar dagen vind ik het eigenlijk een beetje gemeen dat ik niets ernstigs mankeer.

Sterker nog, deze jongen baalt een beetje dat hij geen meisje is, want Leontien, die van Daan beviel, vond het “Super, die persoonlijke benadering!”, juichte zij in het ‘Nieuws & Info magazine’ van het UMC. Het toppunt van genot: niets ernstigs mankeren én een kind krijgen én in het UMC mogen liggen én persoonlijk benaderd worden! Je zou voor minder een geslachtsveranderingsoperatie overwegen. En laten ze dat nou ook al erg goed kunnen in het UMC, geslachten veranderen.

Na het lezen van de folder begrijp je dat er in dit ziekenhuis nog nooit een buik met inboedel is dichtgenaaid, dat ze hier medisch en ethisch volkomen zuiver handelen en dat ze hier van overbodige managementlagen nog nooit gehoord hebben. Niet alleen de patiënt, ook de Inspectie voor de Gezondheidszorg komt hier lachend binnen en gaat juichend naar buiten.

Niet de dood, maar de gladiolen

Nee, ik vind het niet vreemd dat het UMC met dit soort blaadjes patiënten probeert te lokken. Ziekenhuizen moeten namelijk concurreren. En met marktconforme tarieven komen en daar met zorgverzekeraars over onderhandelen.
Binnen een paar jaar komt er een parlementaire enquêtecommissie die gesjoemel en corruptie in de zorg gaat onderzoeken.
Dat is niet vreemd, dat is ziek.