De Depressieve Tabakgebruiker

Hij ziet zijn leven
In rook opgaan

Emancipatie in Keulen

Volgens ingewijden hebben de aanrandingen, verkrachtingen en berovingen van vrouwen in de nieuwjaarsnacht in Keulen, te maken met onwetendheid van de vluchtelingen (die dit op hun geweten zouden hebben) over het leven in Europa.
We schakelen nu live over naar cultureel centrum 'Kölsch' in Keulen, waar een - versneld aangepaste - integratiecursus voor asielzoekers bezig is.
"Dit waren eigenlijk de belangrijkste gedragsregels, die in onze samenleving gehanteerd worden. Zijn er nog vragen? Ja Bilal?"
"Dus een vrouw zonder boerka of niqab is hier geen hoer en die mag ik niet aanranden, frau Helga?"

De mannenniqab

"Nee Bilal, dat mag niet, ook niet op rokjesdag. Had jij ook een vraag, Osama?"
"Ja, frau Helga. We mogen ze dus niet aanranden en dat we ze niet mogen beroven, daar kan ik ook nog wel een klein beetje inkomen, maar het zijn natuurlijk wel allemaal heidenen, die vrouwen hier, want ze geloven niet in Allah. Mogen we dan alstublieft wel hun hoofd eraf hakken?"
"Nee Osama, aan religieus geweld doen wij hier niet en zeker niet aan onthoofdingen."
"Niet?! Oké, nou dan ben ik bij deze geïntegreerd!"

Willekeur

"Succes is een keuze," zei de vrouw die zojuist de staatsloterij had gewonnen. "Ik had toch ook een ander eindcijfer dan de zeven kunnen kiezen? Nou dan."
De meeste mensen kiezen niet voor ellende en toch gaan er elk jaar miljoenen uit elkaar, op de vlucht, dood aan enge ziektes of ander onheil. Ze krijgen vuurpijlen van anderen in hun oog, rijden op een snelweg waar een maniak ze met 220 km/u ramt, of zitten op een terras in Parijs en worden neergemaaid door een doorgedraaide fanaticus. Bij aanslagen en oorlogen hebben we het trouwens vaak over 'onschuldige' slachtoffers, terwijl meestal niet vaststaat of er serieverkrachters of maffiosi tussen de doden zaten. Slachtoffers van natuurgeweld noemen we nooit onschuldig. Misschien dat we ze voortaan allemaal willekeurige slachtoffers moeten noemen.

Nadat er in de afgelopen week twee kennissen veel te jong overleden, lukt het mij (weer) niet om positiever dan dit op het afgelopen jaar terug te kijken. Het is de willekeur waar ik het moeilijk mee heb.
Zou het niet fantastisch zijn, als er in 2016 eens een keer allen maar positieve willekeurige dingen zouden gebeuren? Daar zou ik voor kiezen.

Imagine That All You Need Is Love

Vanwege een Duitser met een aanhangwagen en een piano
Die naar Parijs reed om daar Imagine te spelen
Na de aanslagen van een maand geleden
Staat John Lennon nu op 1 in de top 2000

Daar is op zich niks mis mee
Maar het zou beter kunnen
Want samen met zijn vrienden van The Beatles
Speelde John een nóg toepasselijker nummer

Met een boodschap die minstens zo duidelijk is
En de redding van de wereld zou kunnen betekenen
Als iedereen zich er wat meer aan zou houden
Liefde is alles wat je nodig hebt

Zelfs als dat betekent
Dat we in de intro
Naar de Marseillaise moeten luisteren
Ook The Beatles maakten fouten

Rare Jongens, Die Rumptenaren

"Sluiten jullie af?" Dat is wat ze ons al jaren vragen, als de laatsten der Rumptenaren Tennisvereniging Rhelico verlaten op een dinsdagavond. Op woensdag vragen ze het trouwens ook.
Al een jaar of vijf spelen wij onze ontzettend belangrijke dubbelpartijen, door een samenloop van omstandigheden (we noemen hem Paul, want hij verhuisde naar Geldermalsen) helemaal in de Betuwe. Met de rijstijl van mijn broertje Eddie, is dat vanuit Utrecht trouwens nog geen twintig minuten gassen.

En zo is het gekomen dat wij (mijn kleinste, tevens langste broertje, twee vrienden en ik) bijna wekelijks zorgen dat het clubhuis en de bar minstens een uur langer open blijven. Dat klinkt trouwens stoerder dan het is. Het zijn namelijk rare jongens, die Betuwenezen. En wel hierom:

• Na tien uur wordt er zelden getennist
• Na het tennissen gaan de meesten meteen naar huis
• Het liefst laten ze dan de verlichting op de verlaten banen branden
• Voor het verrassend leuke open toernooi wordt er vijfentwintig kuub zand in de kantine gestort, bij wijze van strand
• Als we nog op de baan staan houden we vertrekkende leden altijd scherp in de gaten. Ze hebben nog wel eens de neiging om de bar af te sluiten
• Ze hebben de goedkoopste tennisvereniging van Midden-Nederland

Voor de liefhebbers nog even de hoogtepunten van afgelopen dinsdag. Eddie en ik wonnen dik, mede omdat ik voor het eerst van mijn leven niet één dubbele fout sloeg. Maurice vond mij erg goed. Ik vond hem beter. Paul heeft twee sets lang zijn racket vast weten te houden. Eddie heeft de vrieskist leeggefrituurd. En oh ja, we hebben afgesloten!

Jouw Eigen Therapeut (2)

THE MONTH AFTER

Een maand geleden nam ik afscheid van mijn vrienden bij het Spine and Joint Centre (zie 23 oktober, teruglezen is handig, voor een beter begrip) en sindsdien wordt mijn fysieke en mentale gesteldheid er niet beter op.
Mezelf waarschuwen heeft helaas niet geholpen: die Bongers is een lastige klant en dan moet je als je eigen therapeut van goede huize komen. Blijkt die eigen therapeut ook een Bongers te zijn. Het Droste-effect in een nieuwe dimensie.


Véééééls te weinig rugrotatie, wel een goeie polsactie

Ja, tennissen doe ik nog wel elke week en dat helpt. Dan mag ik toch ook (op tijd):

• Mijn oefeningen doen?
• Rust nemen?
• Mijn depressies bestrijden?
• Andere uitdagingen zoeken?

Dat ga ik morgen aan mijn therapeut vragen. Echt wel. En anders volgende maand.

Vrijdag De Dertiende

Een lichtelijk geagiteerd gevoel. Dat is bij mij meestal niet genoeg om mij op mijn toetsenbord af te reageren. Vandaar dat de geestelijk beperkte schooldirecteuren in Barneveld en aanverwante gristelijke gemeentes, van de week wegkwamen met hun - zelfs voor radicaal religieuze fanatici - debiele besluit om het Sinterklaasjournaal in de ban te doen. Diewertje en haar handlangers hadden het gewaagd om de Oost-Nederlandse sage over witte wieven in hun kinderprogramma te gebruiken. Dat mag niet van god. Want witte wieven zijn heksen en daar houdt god niet van. Ik vind dat altijd bijzonder knap van gristenen en andere religieuzen, dat ze zo precies weten wat hun god goed vindt en wat niet. Maar goed, over zo veel onbenul wilde ik van de week dus niet schrijven.
Dat wilde ik ook niet toen ik deze week, tot twee keer toe, een niqab door de straat zag wandelen.


Geil hoor, die linkerhand helemaal bloot!

War bezielt een mens om, in Nederland, zo rond te gaan lopen?

En toen moest het drama in Parijs nog plaatsvinden. Nee, dat moest niet, maar daar dachten de guttegut-wat-een-ontzettend-stoere-moslimextremisten-zijn wij-toch anders over. Het is wel een beetje jammer dat er, na 9878 aanslagen van IS in landen op meer dan 2000 km van Hilversum, eindelijk een journaalitem van meer dan 7 minuten aan besteed werd, maar dan heb je ook wel meteen wat: een live-uitzending van een uur of 5 over de volstrekt idiote acties van opgehitste barbaren.
Een welgemeend compliment wil ik hierbij geven aan de journaalpresentator van dienst, Jeroen Overbeek. Hij stelde ter zake doende vragen en bleef (tijdens zijn onverwachte overuren) rustig en professioneel. Een verademing voor het steeds verder wegzakkende journaal. Hoe erg het met het journaal gesteld is bewees Rob Trip vandaag maar weer eens. In een extra lang 8-uur-journaal van drie hele kwartieren stelde hij de ene onnozele, hijgerige vraag na de ander aan verslaggevers ter plaatse. Zo af en toe zat ik met mijn hoofd tussen mijn knieën te schreeuwen: "als je geen normale vraag kunt stellen, houd dan je kop Rob!" Een vraag van Rob Trip aan een verslaggever: "Zijn de mensen in Parijs bang?" Helaas zei hij het niet, maar eigenlijk had de verslaggever moeten antwoorden:"Nee, ze gaan helemaal uit hun dak na de 2-0 overwinning op Duitsland."