Brief aan klachtenafdeling:
Ik heb vorige week donderdag bij jullie een Philips 26pf5321 televisie gekocht, voor 597,-, na lang getwijfeld te hebben tussen deze en een vergelijkbare Sony, van 100,- meer.
Vanaf het begin beviel het beeld van de Philips maar matig. Gisteravond heb ik gebeld met de informatiebalie, waar men mij vertelde (nee, ik weet geen naam) dat ik de tv probleemloos ("geen enkel probleem mijnheer"!) kon ruilen voor de Sony, mits ik de Philips in de originele verpakking terugbracht.
Behalve een scheur bij het handvat - dat hebben al die dozen, mijn verkoper kon mij vorige week niet één doos geven zonder scheur of zonder dat deze bij het pakken scheurde! - bracht ik alles keurig terug.
Op de serviceafdeling werd mij meteen gevraagd naar de naam van degene bij de informatiebalie, want op deze manier ruilen kon toch écht niet, met een scheur in het handvat nog wel! Omdat ik daar geen genoegen mee nam heb ik achtereenvolgens met het hoofd van de serviceafdeling, iemand van de informatiebalie en als laatste met - ik vermoed - het hoofd verkoop gesproken. De bedrijfsleider kreeg ik niet te spreken. Iedereen kwam met een standaardpraatje over regels hoe het apparaat teruggebracht dient te worden. Uiteindelijk kwam het er op neer dat de doos alleen ongeopend en geheel onbeschadigd geaccepteerd kon worden. Belachelijk natuurlijk! Zeker als je in je voorwaarden en telefonisch meldt dat ruilen GEEN ENKEL PROBLEEM is!
Wat mij nog wel het meest verbaasde was de onbeschofte, onflexibele houding van het personeel. Alleen de dame van de informatiebalie wenste met mij mee te denken. Aan een oplossing werd niet gewerkt; ik moest maar zo snel mogelijk vertrekken!
Ik mag aannemen dat dit niet de manier is waarop jullie klanten denken te trekken/behouden. Bovendien, als dit de manier is waarop jullie met klachten via 'Kassa' over verkoop van gebruikte spullen menen te moeten omgaan, zou ík eens na gaan denken hoe vaak ik nog negatieve aandacht via dit televisieprogramma wens te zien.
Al dan niet in matige beeldkwaliteit.
Voor de duidelijkheid: ik wens alsnog mijn Philips te kunnen ruilen!
Ik ben toch niet gek!
woensdag
maandag
De-Rock-and-Roll-band(en)
Op het enorme gevaar af dat jullie hem allemaal al gezien hebben, toch nog even deze: http://www.youtube.com/watch?v=pv5zWaTEVkI
Wat je met wat geleende spullen, een lieve zus (voor de choreografie) en een digitaal cameraatje allemaal kan maken! Dit onbeduidende bandje uit Chicago laat het zien en wordt door de YouTube-kijker beloond met 'de beste video-prijs'.
Helemaal terecht!
Ik had hier een ellenlange verhandeling kunnen gaan houden over dure, voorspelbare, vervelende en ranzige muziekvideootjes met veel damesbillen en -tieten, maar dat lijkt me nogal overbodig. Dat hadden jullie zelf ook allemaal al bedacht.Toch?
Wat je met wat geleende spullen, een lieve zus (voor de choreografie) en een digitaal cameraatje allemaal kan maken! Dit onbeduidende bandje uit Chicago laat het zien en wordt door de YouTube-kijker beloond met 'de beste video-prijs'.
Helemaal terecht!
Ik had hier een ellenlange verhandeling kunnen gaan houden over dure, voorspelbare, vervelende en ranzige muziekvideootjes met veel damesbillen en -tieten, maar dat lijkt me nogal overbodig. Dat hadden jullie zelf ook allemaal al bedacht.Toch?
dinsdag
Zenmeditheralogie
Raymond van Barneveld (die pijlengooiert, ja) doet al een tijdje aan Zen. Hij doet dat om rustiger te worden en te blijven en vindt dat zeker niet zweverig. Raymond en zweverig, dat is fysiek en overdrachtelijk ondenkbaar, want daarvoor is hij veel te gewichtig.
Hij gebruikt Zen om de onrust in zijn ziel op te sporen, zijn drijfveren en hartstocht te lokaliseren en te benoemen en om zijn leven in harmonie te brengen en houden met zijn lichaam.
Om dit te bereiken brengt hij zijn ademhaling naar een zo laag mogelijk ritme. Het is te hopen dat hij daar een beetje mee oppast; met zo langzaam mogelijk ademhalen.
Ach, misschien wordt hij er wel een beetje sympathieker van.
Het is trouwens behoorlijk populair aan het worden: mediteren en psychologiseren in de sport. Misschien een leuk ideetje voor Feyenoord. Ik denk dan onmiddellijk aan een praatgroep, voorgezeten door een oudere jongere met rastahaar en een vrolijkgekleurde soepjurk bij wijze van blouse. Sandalen mogen ook, jullie hebben gelijk.
"Misschien wil Serginho* vertellen wat hem zo dwars zit? Je straalt woede uit jongen, gooi het eruit, draag het niet met je mee het veld in!"
"Het ligt een beetje gevoelig, Sjaak*. Misschien dat ik dat beter voor me kan houden."
"We hebben hier geen geheimen voor elkaar, gooi het eruit!"
"Nou ja, het is die kop van Theo* met die vieze haren op zijn kin."
"Heel goed Serge! Theo, wil jij nog wat kwijt? Theo, wat ga je doen? Nee, zijn kop verbouwen is geen positieve bijdrage zo vlak voor de knuffelsessie!"
Ook in de politiek zijn lieden zat die een therapietje kunnen gebruiken. Ik denk dan meteen aan een Geert Wilders ("Hoe lang denkt u al dat u een Übermensch bent?"), een Rita Verdonk ("En waar scholden ze u dan allemaal voor uit?") en een Wouter Bos ("Dat zeg je nou wel, maar wat vind je nou écht?").
Maar ja, échte kerels hebben dat niet nodig natuurlijk. Jammer.
*Serginho Greene, Sjaak de Vraagbaak en Theo Lucius.
Hij gebruikt Zen om de onrust in zijn ziel op te sporen, zijn drijfveren en hartstocht te lokaliseren en te benoemen en om zijn leven in harmonie te brengen en houden met zijn lichaam.
Om dit te bereiken brengt hij zijn ademhaling naar een zo laag mogelijk ritme. Het is te hopen dat hij daar een beetje mee oppast; met zo langzaam mogelijk ademhalen.
Ach, misschien wordt hij er wel een beetje sympathieker van.
Het is trouwens behoorlijk populair aan het worden: mediteren en psychologiseren in de sport. Misschien een leuk ideetje voor Feyenoord. Ik denk dan onmiddellijk aan een praatgroep, voorgezeten door een oudere jongere met rastahaar en een vrolijkgekleurde soepjurk bij wijze van blouse. Sandalen mogen ook, jullie hebben gelijk.
"Misschien wil Serginho* vertellen wat hem zo dwars zit? Je straalt woede uit jongen, gooi het eruit, draag het niet met je mee het veld in!"
"Het ligt een beetje gevoelig, Sjaak*. Misschien dat ik dat beter voor me kan houden."
"We hebben hier geen geheimen voor elkaar, gooi het eruit!"
"Nou ja, het is die kop van Theo* met die vieze haren op zijn kin."
"Heel goed Serge! Theo, wil jij nog wat kwijt? Theo, wat ga je doen? Nee, zijn kop verbouwen is geen positieve bijdrage zo vlak voor de knuffelsessie!"
Ook in de politiek zijn lieden zat die een therapietje kunnen gebruiken. Ik denk dan meteen aan een Geert Wilders ("Hoe lang denkt u al dat u een Übermensch bent?"), een Rita Verdonk ("En waar scholden ze u dan allemaal voor uit?") en een Wouter Bos ("Dat zeg je nou wel, maar wat vind je nou écht?").
Maar ja, échte kerels hebben dat niet nodig natuurlijk. Jammer.
*Serginho Greene, Sjaak de Vraagbaak en Theo Lucius.
maandag
Nieuwe Leden(stop) (TennisVisie, clubblad ZTC, Maart 2007)
Tijdens de ALV (Algemene Leden Vergadering) gooide de voorzitter het in de groep: of we mee wilden doen aan een nieuwe ledenwervingsactie en dat we ZTC-promotiekaartjes (de ZTC komt naar je tóé deze zomer!) hadden om bij scholen en bedrijven, huisartsen en de supermarkt achter te laten.
Kijk, ik sta natuurlijk achter zo'n actie (we kunnen tenslotte niet wachten tot we meer banen dan leden hebben) en het idee is allercharmantst, maar ik pak dit soort zaken liever nog wat professioneler aan.
En zo liep ik de volgende dag met een clubblad en een inschrijvingsformulier langs de deuren, om mijn liefde voor de ZTC te betuigen.
"Goedemiddag, mevrouw. Houdt u van tennissen? Ik mag u namelijk namens onze tennisvereniging een lidmaatschap inclusief bardienst aanbieden tegen de kennismakingsprijs van 140 euro."
Mijn verleden als Jehova Getuige en mijn stalen neuzen hielpen mij verder naar binnen, zodat ik aardig wat bijstandsmoeders van hun laatste centen af kon helpen. Ouden van dagen liet ik vrij om zich alleen als donateur aan te melden; zolang ze maar tekenden.
Hier en daar kwam het voor dat mensen bleven weigeren om lid te worden. Die kregen een speciale behandeling. Er is namelijk altijd wel iets te vinden achter een voordeur dat niet door de beugel kan. Ik noem een buitenechtelijke relatie, een hennepkwekerij of een openstaande parkeerboete. Bijna niemand wil dat soort zaken aan de grote klok gehangen zien. Zelfs niet door mij.
Omdat ik een fijne vent ben, beloofde ik dat niet te zullen doen bij afname van een lidmaatschap voor de hele familie bij de ZTC én de club van honderd. Ik zag dat vooral als een goede deal, terwijl veel van deze nieuwe leden zich gechanteerd voelden. Mocht ik tijdens clubkampioenschappen tegen één van die lui ooit nog eens een matchpoint tegen krijgen, dan zal ik ze aan deze verdachtmakingen herinneren. En aan hun xtc-laboratorium, ja. Ik doe dit tenslotte allemaal voor een goed doel.
Het zou trouwens best sympathiek geweest zijn als de voorzitter tijdens de bewuste ALV een bonus van bijvoorbeeld 25 euro (dat is het tarief bij de Donald Duck) per aangebracht lid had uitgeloofd. Al was het maar omdat ik inmiddels in mijn eentje heb gezorgd voor een ledenstop voor het komende jaar. Daarnaast zou het een welkome bijdrage zijn in de kosten voor de bodyguard, waarmee ik tegenwoordig over straat ga.
Misschien is het wel verstandig om dit alsnog en met terugwerkende kracht te overwegen, Jan (de voorzitter; red.). Zeker als je bedenkt wat ik allemaal achter jouw voordeur zou kunnen vinden.
Maar zover hoeft het niet te komen. Wíj zijn tenslotte vrienden.
Kijk, ik sta natuurlijk achter zo'n actie (we kunnen tenslotte niet wachten tot we meer banen dan leden hebben) en het idee is allercharmantst, maar ik pak dit soort zaken liever nog wat professioneler aan.
En zo liep ik de volgende dag met een clubblad en een inschrijvingsformulier langs de deuren, om mijn liefde voor de ZTC te betuigen.
"Goedemiddag, mevrouw. Houdt u van tennissen? Ik mag u namelijk namens onze tennisvereniging een lidmaatschap inclusief bardienst aanbieden tegen de kennismakingsprijs van 140 euro."
Mijn verleden als Jehova Getuige en mijn stalen neuzen hielpen mij verder naar binnen, zodat ik aardig wat bijstandsmoeders van hun laatste centen af kon helpen. Ouden van dagen liet ik vrij om zich alleen als donateur aan te melden; zolang ze maar tekenden.
Hier en daar kwam het voor dat mensen bleven weigeren om lid te worden. Die kregen een speciale behandeling. Er is namelijk altijd wel iets te vinden achter een voordeur dat niet door de beugel kan. Ik noem een buitenechtelijke relatie, een hennepkwekerij of een openstaande parkeerboete. Bijna niemand wil dat soort zaken aan de grote klok gehangen zien. Zelfs niet door mij.
Omdat ik een fijne vent ben, beloofde ik dat niet te zullen doen bij afname van een lidmaatschap voor de hele familie bij de ZTC én de club van honderd. Ik zag dat vooral als een goede deal, terwijl veel van deze nieuwe leden zich gechanteerd voelden. Mocht ik tijdens clubkampioenschappen tegen één van die lui ooit nog eens een matchpoint tegen krijgen, dan zal ik ze aan deze verdachtmakingen herinneren. En aan hun xtc-laboratorium, ja. Ik doe dit tenslotte allemaal voor een goed doel.
Het zou trouwens best sympathiek geweest zijn als de voorzitter tijdens de bewuste ALV een bonus van bijvoorbeeld 25 euro (dat is het tarief bij de Donald Duck) per aangebracht lid had uitgeloofd. Al was het maar omdat ik inmiddels in mijn eentje heb gezorgd voor een ledenstop voor het komende jaar. Daarnaast zou het een welkome bijdrage zijn in de kosten voor de bodyguard, waarmee ik tegenwoordig over straat ga.
Misschien is het wel verstandig om dit alsnog en met terugwerkende kracht te overwegen, Jan (de voorzitter; red.). Zeker als je bedenkt wat ik allemaal achter jouw voordeur zou kunnen vinden.
Maar zover hoeft het niet te komen. Wíj zijn tenslotte vrienden.
Praise the Laugh, Lord!
Hij had de afspraak geregeld, dus hij zat er, maar tot een spetterend optreden kwam het niet. En dat was jammer, want hij had zich - als organisator van het christelijk cabaretfestival in Zwolle - nog zó voorgenomen een beetje vlot over te komen tegenover Claudia de Breij, om eventuele vooroordelen te ontkrachten. En dus spetterde hij net zo weinig bij De Wereld Draait Door, als dat je dat verwacht van de deelnemers aan zijn festival.
Verder dan wat gebrabbel over het ontbreken van gevloek en onnodig (?) shockeren kwam hij niet, afgezien van zijn genante poging om een leuke, christelijk verantwoorde sketch over Jezus na te vertellen.
Je moet erbij geweest zijn, zei Claudia plagend.
Albert Barth is braaf
Er zal wel weer een markt voor zijn en onze aanstaande premier zal de vrome braafheid van dit initiatief de hemel in prijzen, maar wat schieten we weer door zeg! Cabaret bij de EO, hou me vast.
Het wachten is op islamitisch cabaret (alhoewel), ouderencabaret (oh nee, we hebben Seth Gaaikema nog), Duits cabaret (nagesynchroniseerd) en cabaret voor alcoholverslaafde lilliputters (Short people 've got nobody).
Mag ik jullie er verder nog even op wijzen dat ik alwéér niet heb gevloekt en niemand onnodig (?) heb gekwetst in dit stukje? Ik denk dat ik mij aan ga sluiten bij de Christelijke Vereniging voor Columnisten.
Sjesus, wat een goed idee!
Verder dan wat gebrabbel over het ontbreken van gevloek en onnodig (?) shockeren kwam hij niet, afgezien van zijn genante poging om een leuke, christelijk verantwoorde sketch over Jezus na te vertellen.
Je moet erbij geweest zijn, zei Claudia plagend.
Albert Barth is braaf
Er zal wel weer een markt voor zijn en onze aanstaande premier zal de vrome braafheid van dit initiatief de hemel in prijzen, maar wat schieten we weer door zeg! Cabaret bij de EO, hou me vast.
Het wachten is op islamitisch cabaret (alhoewel), ouderencabaret (oh nee, we hebben Seth Gaaikema nog), Duits cabaret (nagesynchroniseerd) en cabaret voor alcoholverslaafde lilliputters (Short people 've got nobody).
Mag ik jullie er verder nog even op wijzen dat ik alwéér niet heb gevloekt en niemand onnodig (?) heb gekwetst in dit stukje? Ik denk dat ik mij aan ga sluiten bij de Christelijke Vereniging voor Columnisten.
Sjesus, wat een goed idee!
Beschermd Drinken ('Hobbel', gepubliceerd in Straatnieuws, Februari 2007)
Ik ben een Utrechter en daar ben ik fier op. Nu heeft een Utrechter natuurlijk ook een hoop om trots op te zijn.
Zo hebben wij natuurlijk de Domtoren. Zelfs in het onwaarschijnlijke geval dat FC Utrecht een wedstrijdje van Ajax zou verliezen, kunnen wij altijd nog zeggen: "Lekker belangrijk, wij hebben de hoogste kerktoren van Nederland!" Dat zal ze leren.
Wel vreemd trouwens, dat een overtuigd atheïst als ikzelf, zoveel zelfrespect ontleent aan een religieus bouwwerk.
Verder heeft Utrecht als enige stad ter wereld werfkelders, het best verstopte station, de mooiste binnenstad en veruit de meeste busbanen per vierkante meter. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is werden helden als Anton Geesink, Marco van Basten, Dick Bruna en Henk Westbroek in de Domstad geboren.
Sinds kort is het voor een Utrechter zo ongeveer onmogelijk geworden om níet naast zijn schoenen te gaan lopen, want dankzij wethouder Cees van Eijk heeft Utrecht nu ook het eerste alcoholistenhostel van Nederland. Zoals wij allen weten is een hostel een lowbudget hotel en is een alcoholist iemand die graag drinkt; het is daarom niet ondenkbaar dat een groot deel van mijn vrienden en kennissen binnenkort hun stamkroeg in zullen ruilen voor de nieuwe horecagelegenheid aan de Hooglanden in Ondiep. Des te meer omdat de drank gratis verstrekt wordt door de Stichting Beschermde Woonvormen Utrecht.
Goed dat er naast bekendere organisaties als Greenpeace en Monumentenzorg, die op hun terrein goed werk doen, ook plaats is voor een stichting die waakt over het behoud van belangrijke woonvormen. Dat een woonvorm waarin mensen samen drinken en slapen ruimschoots voldoet aan de criteria die de SBWU hanteert, lijkt mij duidelijk en ik vind het dan ook niet meer dan logisch dat ze dan zelf achter de tap mogen staan.
Het is dag en nacht een dolle boel in alcoholistenhostel 'De Beschermde Kater', waar de alcoholisten gelijk en tevree zijn, waar je geld niet meer meetelt (want niet nodig) en waar de bar nooit sluit. Het is nergens ter wereld zo gemakkelijk om "doe hier nog een rondje, Wout!" te roepen.
En dan te bedenken dat er eerst heel andere bestemmingen voor het voormalig politiebureau aan de Hooglanden waren bedacht. Men schijnt gedacht te hebben aan een restaurant voor eetverslaafden, een hotel voor slaapverslaafden en aan een afwerkplek voor pedofielen.
Onze wethouder van Eijk heeft een voortreffelijke beslissing genomen.
Ik ga mijn kinderen missen.
Zo hebben wij natuurlijk de Domtoren. Zelfs in het onwaarschijnlijke geval dat FC Utrecht een wedstrijdje van Ajax zou verliezen, kunnen wij altijd nog zeggen: "Lekker belangrijk, wij hebben de hoogste kerktoren van Nederland!" Dat zal ze leren.
Wel vreemd trouwens, dat een overtuigd atheïst als ikzelf, zoveel zelfrespect ontleent aan een religieus bouwwerk.
Verder heeft Utrecht als enige stad ter wereld werfkelders, het best verstopte station, de mooiste binnenstad en veruit de meeste busbanen per vierkante meter. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is werden helden als Anton Geesink, Marco van Basten, Dick Bruna en Henk Westbroek in de Domstad geboren.
Sinds kort is het voor een Utrechter zo ongeveer onmogelijk geworden om níet naast zijn schoenen te gaan lopen, want dankzij wethouder Cees van Eijk heeft Utrecht nu ook het eerste alcoholistenhostel van Nederland. Zoals wij allen weten is een hostel een lowbudget hotel en is een alcoholist iemand die graag drinkt; het is daarom niet ondenkbaar dat een groot deel van mijn vrienden en kennissen binnenkort hun stamkroeg in zullen ruilen voor de nieuwe horecagelegenheid aan de Hooglanden in Ondiep. Des te meer omdat de drank gratis verstrekt wordt door de Stichting Beschermde Woonvormen Utrecht.
Goed dat er naast bekendere organisaties als Greenpeace en Monumentenzorg, die op hun terrein goed werk doen, ook plaats is voor een stichting die waakt over het behoud van belangrijke woonvormen. Dat een woonvorm waarin mensen samen drinken en slapen ruimschoots voldoet aan de criteria die de SBWU hanteert, lijkt mij duidelijk en ik vind het dan ook niet meer dan logisch dat ze dan zelf achter de tap mogen staan.
Het is dag en nacht een dolle boel in alcoholistenhostel 'De Beschermde Kater', waar de alcoholisten gelijk en tevree zijn, waar je geld niet meer meetelt (want niet nodig) en waar de bar nooit sluit. Het is nergens ter wereld zo gemakkelijk om "doe hier nog een rondje, Wout!" te roepen.
En dan te bedenken dat er eerst heel andere bestemmingen voor het voormalig politiebureau aan de Hooglanden waren bedacht. Men schijnt gedacht te hebben aan een restaurant voor eetverslaafden, een hotel voor slaapverslaafden en aan een afwerkplek voor pedofielen.
Onze wethouder van Eijk heeft een voortreffelijke beslissing genomen.
Ik ga mijn kinderen missen.
woensdag
De zin van het leven (28?)
Op het gevaar af dat ik voortaan door het leven ga als een ouwe sentimentele gek (ipv een ouwe brombeer) het volgende.
Als huisman loop ik elke werkdag (....) een keer of drie op en neer naar de school van mijn oudste dochter. Voor de kenners onder ons, dat is inderdaad José. Als ik haar om half twaalf op ga halen is het elke keer weer een verrassing wie van haar klasgenootjes bij ons komt lunchen, of dat ik weer voor Jan Lul naar school gelopen ben, als ze bij een vriend(in) gaat eten. Die kinderen zijn volgens mij de hele morgen druk met bespreken wie bij wie 'binnen mag', zoals zij het noemen.
Maar dit terzijde, want daar ging het mij helemaal niet om. Als ik naar school loop, heb ik mijn tweeling altijd bij me en - uitzonderingen bevestigen slechts de regel - dat is altijd lachen. Anna & Kitty zijn behalve ontzettend leuke meiden en drie jaar oud ook nog eens vriendinnen en dat willen ze graag aan iedereen die het weten wil laten zien én horen.
En zo gebeurt het dat zij hand in hand zingend de deur uitlopen, met in hun vrije hand een pop. Ze rennen voor mij uit om op de stoeprand te wachten op papa, die ze een handje geeft bij het oversteken.
Als we vlak bij school zijn beginnen ze 'papa is een poepie' te scanderen. Lachend (en volgens mij jaloers) kijkt iedereen die wij tegenkomen naar ons.
Neem nou van mij aan - een ouwe gek of niet - gelukkiger kan een mens niet worden.
Als huisman loop ik elke werkdag (....) een keer of drie op en neer naar de school van mijn oudste dochter. Voor de kenners onder ons, dat is inderdaad José. Als ik haar om half twaalf op ga halen is het elke keer weer een verrassing wie van haar klasgenootjes bij ons komt lunchen, of dat ik weer voor Jan Lul naar school gelopen ben, als ze bij een vriend(in) gaat eten. Die kinderen zijn volgens mij de hele morgen druk met bespreken wie bij wie 'binnen mag', zoals zij het noemen.
Maar dit terzijde, want daar ging het mij helemaal niet om. Als ik naar school loop, heb ik mijn tweeling altijd bij me en - uitzonderingen bevestigen slechts de regel - dat is altijd lachen. Anna & Kitty zijn behalve ontzettend leuke meiden en drie jaar oud ook nog eens vriendinnen en dat willen ze graag aan iedereen die het weten wil laten zien én horen.
En zo gebeurt het dat zij hand in hand zingend de deur uitlopen, met in hun vrije hand een pop. Ze rennen voor mij uit om op de stoeprand te wachten op papa, die ze een handje geeft bij het oversteken.
Als we vlak bij school zijn beginnen ze 'papa is een poepie' te scanderen. Lachend (en volgens mij jaloers) kijkt iedereen die wij tegenkomen naar ons.
Neem nou van mij aan - een ouwe gek of niet - gelukkiger kan een mens niet worden.
Abonneren op:
Posts (Atom)