Joris ('Hobbel', gepubliceerd in Straatnieuws, Mei 2007)

Vanmiddag stond hij ineens voor de deur. Ik had Joris zo lang niet gezien en zo ontzettend niet verwacht dat ik niet op zijn naam kon komen. 'Ja joh, het gaat best goed met mij,' loog hij. Voor de ongeoefende kijker is Joris een levensgenieter; dat komt vooral door zijn pretoogjes en zijn aanstekelijke lachje. Zij die beter weten zien vooral iemand die zijn 'Weltschmerz' probeert te verbergen.

Hij vertelde dat hij deze week al een paar keer door de straat was gefietst en dat hij ons huisnummer niet meer wist. Hij kon niets bekends meer ontdekken nadat hij een jaar of drie geleden voor het laatst was geweest. Ik gaf onze gerenoveerde en geplastificeerde voorgevel de schuld en vroeg hem binnen voor een kopje koffie. Hij zette zijn splinternieuw ogende, maar tweedehands Koga-Miyata racefiets tegen de muur in onze woonkamer en deed een poging om mijn tweeling te herkennen. Dat lukte niet omdat hij de laatste keer twee babyhoofdjes zag. Anna en Kitty herkenden hém natuurlijk ook niet en toch had hij onmiddellijk contact met ze. Dát lukt niemand. Maar Joris is zo heerlijk open, eerlijk, naïef en direct; kinderen voelen meteen dat het wel goed zit. Ondanks zijn bijna twee meter gaat er geen enkele dreiging van hem uit.

Aan de koffie vroeg ik hem hoe het nu écht met hem ging en toen kwamen als vanouds de wat onsamenhangende, licht deprimerende verhalen.
Dat hij voor vijftig procent was afgekeurd en met zijn WAO-uitkering van vijfhonderd Euro goed rond kon komen, want hij deed nog wel eens een klusje voor iemand.
Dat hij niet vertelde dat hij nog steeds geen vaste relatie had. Voor een verondersteld latent homoseksuele oudere jongere die hiermee al jaren worstelt, moet dit een enorm probleem zijn. Stiekem liet hij een sluiertipje los toen hij over zijn jeugd begon, waarin zijn vader hem nooit echt accepteerde en zijn neurotische moeder hem ook al geen liefde kon geven.
En werken? Nee, dat deed hij maar niet meer, want bij welke van zijn honderd voorgaande baantjes had hij het eigenlijk naar zijn zin gehad? Joris stelde een retorische vraag, die ik beantwoorde met: 'op dat kinderdagverblijf'. Maar ook met kinderen had hij het na een paar weken wel gezien.
Van de antidepressiva was hij nog steeds niet afgekickt, hoewel hij gedacht had zonder begeleiding met die chemische vrolijkheid te kunnen stoppen. Ik zei het al; hij is een beetje naïef.

Joris kan dit soort verhalen vertellen met een stem en een gezicht alsof hij het over zijn grootste successen heeft. Dat is waarschijnlijk ook zijn tragiek: hij schept op over zijn minderwaardigheidscomplex. Je gunt zo'n jongen beter.
Als hij het zichzelf maar eens gunde.

Tennisles

Vrijdagavond is mijn tennisavond. Een uurtje lessen met René en daarna een paar uurtjes dorst lessen. Daar kom je normaal niet tussen.Een paar weken terug belde Carla; of ik de 27ste in kon vallen voor de vrijdagavondcompetitie. Ik maakte mezelf belangrijk door te vertellen dat ik alleen mee zou doen als ze echt niemand anders kon vinden. Dat kon ze dus niet, bleek afgelopen woensdag.

Eigenlijk vond ik het wel prima, op vrijdagavond kon ik lekker aan mijn rating gaan werken. De gemiddelde vrijdagavondtegenstander kan ik verkeerdhandig en met aan elkaar geknoopte schoenen aan.

Jonge gasten wel, dacht ik nog, toen onze tegenstanders arriveerden, zeker gezien de bijna-rollatorafhankelijkheid van een 'normale' vrijdagavondspeler. Je begrijpt het al: ik/we werd(en) geklopt, geveegd en vernederd. Kunonnuh, wat waren die lui goed. Eén van onze tegenstanders had in zijn vorige singlepartij twee punten(!) tegen gekregen. Let wel, door twee dubbele fouten!


sprakeloos (cartoon: Ron Kaczor)
Ik voelde mezelf na afloop dan ook een hele kerel, omdat ik in de single maar liefst zes games had weten te halen. Dat waren er meer dan in de andere vier partijen samen. Lekker belangrijk.

Gelukkig waren ze aan de bar een stuk minder meedogenloos. Daar ging het wél gelijk op en werd het toch nog gezellig. Zo gezellig dat we de laatste bieren mee naar buiten moesten nemen, om het alarm te omzeilen. Leuke lui, maar laat ze lekker eredivisie gaan spelen.

Nee, de volgende keer dat/als ik inval, ga ik eerst m'n tegenstanders bekijken. En op hoogtestage. En een week geen sex.
En leren tennissen, ja.

Het Top- en Dieptepunt van Kapitalisme

Het is gebeurd. De heer Zelfverrijking Groenink heeft een bank verkocht. Handel is handel. Ik wil niet zeggen "zie je nou wel?", maar mijn neus voor dit soort grootgraaiers had hem in het artikel van http://www.henkbongers.nl/2004/08/topmannen.html al in de peiling. Wat stinkt die man zeg!

Nee joh, géld stinkt niet. Volgend jaar met zijn allen naar het Barclays World Tennis Tournament?

Naschrift: een akkoord op een bod is nog geen verkoop, hoor ik net. Ik geloof niet dat ik de uitleg wil horen.

The Last Resort

We satisfy our endless needs

And justify our bloody deeds,

In the name of destiny

And in the name of God

(Don Henley & Glenn Frey, 1976)

Il Sole Tramonte Sul Lago (2)

Mijn eerste kennismaking met 'Het Meer' was in 1987. Samen met de dochter van mijn schoonvader stond ik aan de overkant op een camping.
Het was onze eerste vakantie samen; de tijd dat ik nog invloed op haar had. Mijn bizarre idee om in een tentje aan de verkeerde kant van het meer te gaan staan, in plaats van in 'ons' privé-appartement met prachtig uitzicht, werd gewoon geaccepteerd.

Het Gardameer was geen liefde op het eerste gezicht - wat is het daar gruwelijk warm in augustus! Ik heb die vakantie voor het grootste deel met een handdoek in mijn nek gelopen, om Beverwijk-brandwonden te voorkomen. Als je mij toen verteld had dat ik nog twintig keer terug zou komen had ik je persoonlijk naar een inrichting gebracht!

Een paar jaar later zijn Maria en ik met mijn zus en zwager voor het eerst naar de flat in Bardolino gegaan. Niet wetend wat een avonturen we daar nog allemaal zouden beleven.

De foto (1989) is de eerste in een (ellen)lange reeks van zonsondergangen aan 'Het Meer'.
Inderdaad, il sole tramonte sul lago.

Lachen met Media Markt (3)

Het geval met mijn te ruilen televisie heeft mij aan het denken gezet. Het zal toch ook wel aan mij gelegen hebben, was één van mijn conclusies. Ik ben gewoon niet voorzichtig genoeg geweest!

foto: broodrooster op weg naar de Media Markt

FC Utreg - WII (II)

Utreg kwam flitsend uit de startblokken onder de bezielende leiding van wereldvoetballer Guiseppe 'Pino' Rossini. Pino dolde de verdediging van de Tilburgers, was een constant gevaar en kaatste voorbeeldig met het gehele team van Willem II. Geintje; zelfs bij Feijenoord zou hij geen basisplaats krijgen, wat een drama die jongen.

De beste man bij Utreg was weer eens Tom Caluwé; wat een in- en overzicht heeft die gast, samen met zijn snelheid, techniek en passeerbewegingen is hij altijd gevaarlijk. Voor het eerst die nieuwe Roemeen (Sammartean) aan het werk gezien. Die komt er ook wel. Voor Rick Kruijs en Pino ben ik bang dat ze het niet gaan redden. Van Kruijs valt me dat erg tegen; wat is die gozert - met alles! - ongelofelijk traag.
Best een leuke wedstrijd verder, meer niet. Ik kreeg het idee dat Willem II stiekem tóch nog wil degraderen.