Ventimiglia, Italia
Na vijf dagen aan de Rivièra moet het er uit, het zit niet echt mee tot nu toe!
Een vrij moeizame reis van twee dagen over de route du soleil zat er bijna op, toen ik besloot dat het kleine steile weggetje richting ons vakantieparkje niet kon kloppen. Ik ging keren. Toen ik achteruit wilde rijden zag ik een tegenligger aankomen. Die wacht maar, zei ik en gaf licht geagiteerd wat extra gas om snel te kunnen draaien. Dat was geen goed idee, want het hek aan het smalle weggetje maakte onheilspellende geluiden op onze acherbumper. Op tweehonderd meter van ons vakantieadres (want het weggetje bleek wel goed) had ik voor - grof geschat - tweeduizend Euro schade aangericht. Shit happens. Mostly to me.
De volgende dag werd ik wakker met vijfenveertig muggenbulten over mijn hele lichaam, maar vooral op mijn benen. Verevelend, maar het kon erger. De muggenbulten waren wel erg groot en op sommige plekken ontstonden blaasjes. Zeg maar gerust blazen. En dan vergeet ik nog even de grote rode plekken, de korsten en het gele vocht dat eruit liep.
Gaat wel over, dacht ik in het begin, maar toen het woensdag alleen maar erger bleek te worden werd het tijd voor actie. Het blaasje op mijn enkel had inmiddels de grootte van een ei. Even langs de apotheker.
Daar moest ik mee naar het ziekenhuis, wist de apotheker zeker. Hij stuurde ons (Maria was mee) naar de 'Pronto Secorso' in een naburig durrep (Bordighera), wat zo veel wil zeggen als Eerste Hulp. Je mag hopen dat je in Italia nooit op de tweede hulp hoeft te wachten. Doodsbleke en continue kotsende kinderen, rochelende bejaarden en mannen met open wonden werden - al dan niet per brancard - binnengebracht. Waar zij achter in de rij aan moesten sluiten. Onder het motto: "je mag dan wel dood gaan, maar je bent nog niet aan de beurt" werden in ontstellend traag tempo patienten afgehandeld. Af en toe bleek dat als je echt op het punt van overlijden stond, de medische staf een paar minuten voor je inruimde. Aangezien dat voor mij duidelijk niet gold, vroeg ik na anderhalf uur wachten maar eens hoe lang het nog kon duren. Minstens een uur, werd mij verteld. Dat betekent in Italie een uur of drie, vier. Was er een alternatief, wilde ik weten. Er was wel een toeristenkliniek in San Remo, vertelde de dame van de info ons. Een andere wachtende hoorde ons gesprek en vroeg ons in vloeiend Nederlands of we misschien gebruik wilden maken van haar huisarts. Wij dachten het wel!
Zij belde hem op en we konden onmiddellijk terecht!
Dottore Rossi (!) bleek een uiterst innemende man, die mijn door muggen geinfecteerde huid - onder het voortdurend uitroepen van "Che disastro" - inspecteerde.
Ik kreeg antibiotica (alocohol toegestaan! Ik huilde van geluk) en desinfecterende zalf voorgeschreven en van een rekening wilde hij niet weten! Wel wenste hij ons nog een heel prettige vakantie. Een poepie was het, vond Maria ook.
Hevig bejeukt en de neiging tot krabben onderdrukkend zit ik nu mijn belevenissen op een vakantiepark-laptop in te toetsen, zoekend naar dubbele punten boven ee's, die er niet op zitten.
Eind goed, al goed?
donderdag
zondag
Save Me A Place
Don't know why I have to work
Don't know why I can not play
Turn me off turn me out
But don't turn me away
Save me a place
(Lindsey Buckingham, 1979)
Don't know why I can not play
Turn me off turn me out
But don't turn me away
Save me a place
(Lindsey Buckingham, 1979)
dinsdag
Het EK Volksliederenfestival 2008
Mat Russen heb ik niet zo veel. Ik versta ze niet. Ook het land heeft mij nooit getrokken. Lijkt me een kale, kouwe bedoening. En toch ben ik een beetje jaloers op ze. Ze hebben namelijk een prachtig volkslied. http://www.nme.com/video/id/gkRlbTUDjuY/search/gimn
En volksliederen hebben we tijdens de afgelopen EK (red: voor Mieke, het gaat hier over het EK voetbal 2008) genoeg kunnen horen.
Gisteren besloot ik eens te gaan googlen om te kijken of er een mp3tje te downloaden was van gimn Rossijskoj Federatsii. Dat lukte.
Bovendien kwam ik met mijn gegoogel bij een voetbalforum (http://www.fm-fans.nl/forum/viewtopic.php?f=125&t=5257) uit, waar ze een verkiezing van het mooiste EK-volkslied hadden 'georganiseerd'.
Hier bleek maar weer eens dat de gemiddelde voetbalsupporter - maar in ieder geval de bezoeker van deze site - polonaiseliefhebber is; niet al te fijnbesnaard, zal ik maar zeggen. Hoe krijg je het anders voor elkaar om het Wilhelmus op 1 te kiezen? De melodie én de tekst zijn van zo'n intense treurigheid, dat vele duizenden asielzoekers met een naturalisatiewens, na het aanhoren van het Wilhelmus, onmiddellijk zijn teruggekeerd naar hun armoedige en/of onveilige vaderland. Daar kan geen Rita Verdonck tegen op.
Het Fratelli d'Italia bezet een goede tweede plaats. Daar kan ik inkomen, want brult zo heerlijk mee, maar dat het bloeddorstige en strontvervelende Franse volkslied op plaats drie staat, is een gotspe. René Froger draait voor zo'n drakerig melodietje z'n hand niet om. Zweden en Griekenland kregen nog een stem van de buurlanden en Rusland kreeg niets. Ongelofelijk!
Het Russisch volkslied heeft kracht, is melodramatisch, zet aan tot meevoelen, meejuichen, meehuilen en meezingen. Het is mooi.
Maar ja, dat vind ik. Wat vinden jullie?
En volksliederen hebben we tijdens de afgelopen EK (red: voor Mieke, het gaat hier over het EK voetbal 2008) genoeg kunnen horen.
Gisteren besloot ik eens te gaan googlen om te kijken of er een mp3tje te downloaden was van gimn Rossijskoj Federatsii. Dat lukte.
Bovendien kwam ik met mijn gegoogel bij een voetbalforum (http://www.fm-fans.nl/forum/viewtopic.php?f=125&t=5257) uit, waar ze een verkiezing van het mooiste EK-volkslied hadden 'georganiseerd'.
Hier bleek maar weer eens dat de gemiddelde voetbalsupporter - maar in ieder geval de bezoeker van deze site - polonaiseliefhebber is; niet al te fijnbesnaard, zal ik maar zeggen. Hoe krijg je het anders voor elkaar om het Wilhelmus op 1 te kiezen? De melodie én de tekst zijn van zo'n intense treurigheid, dat vele duizenden asielzoekers met een naturalisatiewens, na het aanhoren van het Wilhelmus, onmiddellijk zijn teruggekeerd naar hun armoedige en/of onveilige vaderland. Daar kan geen Rita Verdonck tegen op.
Het Fratelli d'Italia bezet een goede tweede plaats. Daar kan ik inkomen, want brult zo heerlijk mee, maar dat het bloeddorstige en strontvervelende Franse volkslied op plaats drie staat, is een gotspe. René Froger draait voor zo'n drakerig melodietje z'n hand niet om. Zweden en Griekenland kregen nog een stem van de buurlanden en Rusland kreeg niets. Ongelofelijk!
Het Russisch volkslied heeft kracht, is melodramatisch, zet aan tot meevoelen, meejuichen, meehuilen en meezingen. Het is mooi.
Maar ja, dat vind ik. Wat vinden jullie?
vrijdag
Daar heb je hém weer!
Ik kan er niets aan doen. Het commentaar bij voetbalwedstrijden op de Nederlandse televisie vind ik beneden peil.
Tot voor kort maakte ik een uitzondering voor Frank Snoecks, maar zijn prestatie van donderdagavond was een aanfluiting. Van te voren had hij bedacht dat hij de Zweedse scheidsrechter Peter Fröjdfeld de hemel in zou gaan prijzen. En dat deed Frank. Fröjdfeld floot zwak, liet opzichtige overtredingen onbestraft (waaronder de duwgoal van Ballack), maar Snoecks vond het allemaal even geweldig. En dat is meteen mijn voornaamste bezwaar tegen Nederlandse commentatoren: ze zijn vooringenomen en stellen hun mening niet bij.
Tijdens de rust van Kroatië-Turkije schakelde ik naar de BBC, om de reclames en de twee-minutenanalyse van Jack en Joerie te omzeilen. Maar vooral om niet meer naar het stompzinnige gelul van Jan Roelfs te hoeven luisteren. Het enige dat hij aan de wedstrijd had toe te voegen was de geboorteplaats van Hamid Altintop. Verder doet hij voornamelijk aan de favoriete hobby van de gemiddelde voetbalcommentator: het bagataliseren van overtredingen. Volgens mij hoort een commentator te weten dat het inkomen met de noppen vooruit een overtreding is, die minstens met een gele kaart bestraft hoort te worden. Jan weet dat niet (écht niet) en Jeroen Gruter weet het zéker niet!
Als in de eerste helft een Kroatische aanvaller - overlopend van ijver om de bal te spelen - in het strafschopgebied geblokkeerd wordt door een Turkse verdediger, zegt Jan Roelfs doodleuk dat de Kroaat het contact opzocht en wel héél gemakkelijk ging liggen. De beelden (én de herhalingen daarvan) wijzen duidelijk uit dat de Turk de Kroaat opzocht en dat de Kroaat een doodsmak maakt, maar dat maakt Jan alleen maar stelliger: niets aan de hand.
Er is toch zeker wel iemand bij de NOS (ik denk aan Theo Reitsma) die die jongens een beetje bij kan sturen?
Oh ja, het commentaar bij de BBC was deskundig, niet vooringenomen en een verademing!
Tot voor kort maakte ik een uitzondering voor Frank Snoecks, maar zijn prestatie van donderdagavond was een aanfluiting. Van te voren had hij bedacht dat hij de Zweedse scheidsrechter Peter Fröjdfeld de hemel in zou gaan prijzen. En dat deed Frank. Fröjdfeld floot zwak, liet opzichtige overtredingen onbestraft (waaronder de duwgoal van Ballack), maar Snoecks vond het allemaal even geweldig. En dat is meteen mijn voornaamste bezwaar tegen Nederlandse commentatoren: ze zijn vooringenomen en stellen hun mening niet bij.
Tijdens de rust van Kroatië-Turkije schakelde ik naar de BBC, om de reclames en de twee-minutenanalyse van Jack en Joerie te omzeilen. Maar vooral om niet meer naar het stompzinnige gelul van Jan Roelfs te hoeven luisteren. Het enige dat hij aan de wedstrijd had toe te voegen was de geboorteplaats van Hamid Altintop. Verder doet hij voornamelijk aan de favoriete hobby van de gemiddelde voetbalcommentator: het bagataliseren van overtredingen. Volgens mij hoort een commentator te weten dat het inkomen met de noppen vooruit een overtreding is, die minstens met een gele kaart bestraft hoort te worden. Jan weet dat niet (écht niet) en Jeroen Gruter weet het zéker niet!
Als in de eerste helft een Kroatische aanvaller - overlopend van ijver om de bal te spelen - in het strafschopgebied geblokkeerd wordt door een Turkse verdediger, zegt Jan Roelfs doodleuk dat de Kroaat het contact opzocht en wel héél gemakkelijk ging liggen. De beelden (én de herhalingen daarvan) wijzen duidelijk uit dat de Turk de Kroaat opzocht en dat de Kroaat een doodsmak maakt, maar dat maakt Jan alleen maar stelliger: niets aan de hand.
Er is toch zeker wel iemand bij de NOS (ik denk aan Theo Reitsma) die die jongens een beetje bij kan sturen?
Oh ja, het commentaar bij de BBC was deskundig, niet vooringenomen en een verademing!
woensdag
Zekerheden
Er zijn van die dingen in het leven die je zeker weet. Zaken waar je je aan vast houdt. Die je niet moet proberen te veranderen, omdat dat toch nooit lukt of omdat dat te ingrijpend is.
Iedereen kan een lijstje maken van zekerheden in het, of zijn, of haar leven.
Bij mij ziet zo'n lijstje er ongeveer zo uit:
Iedereen kan een lijstje maken van zekerheden in het, of zijn, of haar leven.
Bij mij ziet zo'n lijstje er ongeveer zo uit:
- Ik ben getrouwd, met drie dochters
- De aarde is rond
- Met Ajax komt het nooit meer goed
- Als je echt heel nodig moet, is de wc bezet
Van die dingen.
Tot vandaag stond er nog zo'n universele waarheid op mijn lijstje. Ron Kaczor wordt nooit vader.
Dat wist je zeker, want kon niet, mocht niet, was té onwaarschijnlijk en té zielig voor het hypothetische kind.
Er gaan zeker een paar weken overheen voordat ik het weggeslagen stukje grond onder mijn voeten weer dichtgemetseld en geplamuurd heb.
Dank je wel en gefeliciteerd Ron en Esther!
Over zes maanden weten we het trouwens pas echt zeker.
vrijdag
Stoppen (TennisZooi, gepubliceerd in clubblad Z.T.C, mei 2008)
Justine Henin stopt met tennissen. Het is geen wereldschokkend nieuws, maar toch, het zet je aan het denken. Neem nou onze koningin, die gaat ineens ook stoppen (over een jaar of twee); dat kan toch geen toeval zijn?
Voor de slechte verstaanders onder ons, Trix gaat niet stoppen met tennissen, maar met regeren. Ongelofelijk wat een invloed zo'n klein Waals meisje heeft.
Andere beroemde stoppers: Phil Collins stopt - 20 jaar te laat - met muziek maken, Catherine Keijl stopt - helaas uitsluitend - met haar maandblad en burgemeester Ingrid de Jong van de gemeente Reusel-De Mierden stopt met burgemeesteren. Jammer, maar niet onoverkomelijk, lijkt me.
Wat mij bezighoudt is niet zo zeer het hoe en waarom van Justine, dat kan ik in elke krant lezen, ik ben geïnteresseerd in het fenomeen stoppen. Waarom stopt een mens? Om die vraag te kunnen beantwoorden moet je eerst weten waarom iemand begonnen is. Of beter, waarom iemand doorgegaan is. In het geval Justine is dat dan bijvoorbeeld omdat ze voor haar vijfde verjaardag een racket van haar oma kreeg en ze het geweldig leuk vond om daar hard mee tegen een bal aan te slaan. Vervolgens bleek ze een uitzonderlijk talent voor de backhand te hebben en na tien jaar trainen kon ze het ook een beetje met haar forehand. Na twintig jaar stopt ze.
Zonde van al die moeite, toch?
Ik kan ontzettend goed roken. Waarom zou ik daar dan ineens mee moeten stoppen? Omdat ik er niet meer beter in word? Om een andere uitdaging te zoeken? Omdat ik mij niet meer kan motiveren?
Ik weet het, het klinkt een beetje banaal, maar zo werkt dat bij mij: ik ben altijd op zoek naar de zin van het leven. Heb je het leven eindelijk zo ver dat je denkt, "dat heb ik goed gedaan" en dan houd je ermee op! Waanzin.
Maar serieus, ik denk dat ik ga stoppen met werken. Ga ik lekker de hele dag tennissen zodat ik ontzettend goed ga spelen en dan ga ik in het seniorencircuit demonstratiepartijen en toernooien doen zodat ik angstaanjagend rijk en vereerd word. Een soort van stoppen met een hoger doel, dus. Ik blijf natuurlijk wel gewoon dezelfde botte hork die ik altijd was, dus jullie hoeven je geen zorgen te maken dat ik met al mijn ZTC-contacten stop. Ik blijf mezelf, tenzij jullie vinden dat ik daarmee moet stoppen natuurlijk. Dan word ik gewoon iemand anders, Justine Henin bijvoorbeeld. Die is toch gestopt.
Stop.
Voor de slechte verstaanders onder ons, Trix gaat niet stoppen met tennissen, maar met regeren. Ongelofelijk wat een invloed zo'n klein Waals meisje heeft.
Andere beroemde stoppers: Phil Collins stopt - 20 jaar te laat - met muziek maken, Catherine Keijl stopt - helaas uitsluitend - met haar maandblad en burgemeester Ingrid de Jong van de gemeente Reusel-De Mierden stopt met burgemeesteren. Jammer, maar niet onoverkomelijk, lijkt me.
Wat mij bezighoudt is niet zo zeer het hoe en waarom van Justine, dat kan ik in elke krant lezen, ik ben geïnteresseerd in het fenomeen stoppen. Waarom stopt een mens? Om die vraag te kunnen beantwoorden moet je eerst weten waarom iemand begonnen is. Of beter, waarom iemand doorgegaan is. In het geval Justine is dat dan bijvoorbeeld omdat ze voor haar vijfde verjaardag een racket van haar oma kreeg en ze het geweldig leuk vond om daar hard mee tegen een bal aan te slaan. Vervolgens bleek ze een uitzonderlijk talent voor de backhand te hebben en na tien jaar trainen kon ze het ook een beetje met haar forehand. Na twintig jaar stopt ze.
Zonde van al die moeite, toch?
Ik kan ontzettend goed roken. Waarom zou ik daar dan ineens mee moeten stoppen? Omdat ik er niet meer beter in word? Om een andere uitdaging te zoeken? Omdat ik mij niet meer kan motiveren?
Ik weet het, het klinkt een beetje banaal, maar zo werkt dat bij mij: ik ben altijd op zoek naar de zin van het leven. Heb je het leven eindelijk zo ver dat je denkt, "dat heb ik goed gedaan" en dan houd je ermee op! Waanzin.
Maar serieus, ik denk dat ik ga stoppen met werken. Ga ik lekker de hele dag tennissen zodat ik ontzettend goed ga spelen en dan ga ik in het seniorencircuit demonstratiepartijen en toernooien doen zodat ik angstaanjagend rijk en vereerd word. Een soort van stoppen met een hoger doel, dus. Ik blijf natuurlijk wel gewoon dezelfde botte hork die ik altijd was, dus jullie hoeven je geen zorgen te maken dat ik met al mijn ZTC-contacten stop. Ik blijf mezelf, tenzij jullie vinden dat ik daarmee moet stoppen natuurlijk. Dan word ik gewoon iemand anders, Justine Henin bijvoorbeeld. Die is toch gestopt.
Stop.
woensdag
House en Joling
Bij voorkeur kijk ik niet naar SBS6. Met alle respect (.....), maar dat vind ik net iets te veel een zender voor mensen met beperkte verstandelijke vermogens.
Een uitzondering maak ik voor de Amerikaanse serie House, waarin een briljante, adremme, maar horkerige specialist (Hugh Laurie als Gregory House) het leven van zijn collega's en patiënten verziekt. Nogal eens een beetje 'over de top', maar vooruit.
House
Mijn vrouw en ik ergeren ons al een tijdje aan de enorm lawaaiige onderbrekingen van het programma, voor promo's en reclame. Kijk je net naar een patiënt die ondanks alle inspanningen van House en z'n team ligt te overlijden, begint er een stem doorheen te schreeuwen, voorzien van een spetterend filmpje, dat we naar talentenjacht numero 1795 moeten gaan kijken. Je schrikt je een krul in je teen.
Blijkbaar vonden ze deze vocale en visuele martelingen nog niet ver genoeg gaan, want gisteravond werd House handmatig opzij geschoven door Gerard Joling, die ons tussendoor jolig vertelt over de talentenjachtaflevering van morgenavond, waarin de vakjury (wat een vondst!) en - ongetwijfeld ook - sms-sturend publiek (briljant!) kandidaten wegsturen (leuk gevonden!). Na vijftien seconden ging House weer gewoon verder. Je krijgt de tijd niet eens om weg te zappen!
Het zijn terroristen, die lui van SBS. Zelfs het enige programma dat je wél de moeite waard vindt, kun je niet zonder hartverzakkingen bekijken.
Kan Hirsch Ballin dáár nou niet een roedel arrestatieteams op af sturen?
Een uitzondering maak ik voor de Amerikaanse serie House, waarin een briljante, adremme, maar horkerige specialist (Hugh Laurie als Gregory House) het leven van zijn collega's en patiënten verziekt. Nogal eens een beetje 'over de top', maar vooruit.
House
Mijn vrouw en ik ergeren ons al een tijdje aan de enorm lawaaiige onderbrekingen van het programma, voor promo's en reclame. Kijk je net naar een patiënt die ondanks alle inspanningen van House en z'n team ligt te overlijden, begint er een stem doorheen te schreeuwen, voorzien van een spetterend filmpje, dat we naar talentenjacht numero 1795 moeten gaan kijken. Je schrikt je een krul in je teen.
Blijkbaar vonden ze deze vocale en visuele martelingen nog niet ver genoeg gaan, want gisteravond werd House handmatig opzij geschoven door Gerard Joling, die ons tussendoor jolig vertelt over de talentenjachtaflevering van morgenavond, waarin de vakjury (wat een vondst!) en - ongetwijfeld ook - sms-sturend publiek (briljant!) kandidaten wegsturen (leuk gevonden!). Na vijftien seconden ging House weer gewoon verder. Je krijgt de tijd niet eens om weg te zappen!
Het zijn terroristen, die lui van SBS. Zelfs het enige programma dat je wél de moeite waard vindt, kun je niet zonder hartverzakkingen bekijken.
Kan Hirsch Ballin dáár nou niet een roedel arrestatieteams op af sturen?
Abonneren op:
Posts (Atom)