STRESS(4)
“Zo, lekker liggen, lekker slapen. Morgen ga ik gewoon even bedenken wat ik met de rest van mijn leven ga doen. Ik moet me alleen nog even omdraaien, want dan voel ik die druk op mijn borst niet zo. Shit, daar komt die stekende pijn ook weer. Maar ach, het zijn natuurlijk maar psychosomatische klachten.
Ja ja, ondertussen lig ik hier wel mooi psychosomatisch te overlijden. Stel je niet zo aan, Henk. Denk maar aan iets leuks. Iets leuks…………. Ehhhm………. Shit, waarom begint mijn hoofd nou ineens te kloppen? Zal ook wel STRESS zijn. Denk ik. Toch? Het is mijn hartslag; ik hoor mijn hartslag in mijn hoofd dreunen! Moet dat nou zo hard? Zo kan ik toch nooit slapen?
Ik ga even een bekertje melk drinken beneden. Kolere, half vier alweer en ik heb nog geen druppel geslapen! Ik blijf toch nog maar even liggen. Ik val zo wel in slaap.
Weet je wat? Ik ga een potje tennissen! Mooie service, Henk. 15-0. En dat is 30-0. Is binnenhuisarchitect eigenlijk niet iets voor mij? Nee hè, ik denk het niet. En daar moet je vast weer één of andere duffe cursus voor doen. Dat in géén geval! Ik ga gewoon werken. En een service recht door het midden. Mooi zeg, boven op de lijn! 40-0. Of was het nou al game? Studeren is niks voor mij. Ik kan me gewoon niet lang genoeg concentreren. Hoort wie klopt daar, kinderen? Als ik me nou omdraai gaat het misschien wel over; dat geklop in mijn hoofd.
Niet dus.”
“Goeiemorgen Henk! Lekker geslapen?”
“Mogge schat, hoe laat is het?”
“Tien uur.”
“Ik blijf nog even liggen, ik moet nog een set uitspelen.”
morgen verder
donderdag
woensdag
STRESS(3)
De inventarisatie van “mijn toestand”, die ik op die memorabele dag gemaakt had, bleek al gauw niet 100% kloppend. Weliswaar had een vriend van mij -met hetzelfde ziektebeeld- mij verzekerd dat ik er nóóit meer vanaf zou komen. Maar Peter was natuurlijk gewoon een aansteller. En ik niet, nee.
Bovendien zaten de dames en heren werkgevers niet op mij te wachten. Als ik al een werkgever wist te bedenken, die van mijn formidabele kwaliteiten gebruik mocht gaan maken. Want dat was toch wel een probleem; wat wilde ik eigenlijk gaan doen? Ik had acht jaren van mijn leven aan Rijnvis B.V. gegeven. Acht jaar magazijnwerk, acht jaar metalen rondrijden op een heftruck, acht jaar zwaar lichamelijk werk. Ik had dat nooit echt leuk gevonden, maar ja, ik had een baan. Een baan die ik indertijd had aangenomen onder het motto: “binnenkort ga ik écht werk zoeken”. Écht werk; dat had ik nooit gevonden. Ook niet echt gezocht, nee. Maar daar kreeg je toch geen STRESS van? Toch?
Ondertussen gaat het met mijn psychosomatische klachten de goede kant op; ze winnen terrein. Waar, tot voor kort, de schade beperkt bleef tot een onaangenaam drukkend gevoel op de borst, krijg ik nu ook stekende pijnen in het middenrif, last van obstipatie en slapeloze nachten met angst- en paniekaanvallen. De fysiotherapeutische behandelingen beperken zich tot het beter en vooral lager ademhalen. Je moet je toch eens voorstellen dat je niet eens meer weet hoe je moet ademhalen! Dat je daar hulp bij nodig hebt! Dan ben je toch wel een loser, hoor! En zo voel ik me dan ook.
morgen verder
De inventarisatie van “mijn toestand”, die ik op die memorabele dag gemaakt had, bleek al gauw niet 100% kloppend. Weliswaar had een vriend van mij -met hetzelfde ziektebeeld- mij verzekerd dat ik er nóóit meer vanaf zou komen. Maar Peter was natuurlijk gewoon een aansteller. En ik niet, nee.
Bovendien zaten de dames en heren werkgevers niet op mij te wachten. Als ik al een werkgever wist te bedenken, die van mijn formidabele kwaliteiten gebruik mocht gaan maken. Want dat was toch wel een probleem; wat wilde ik eigenlijk gaan doen? Ik had acht jaren van mijn leven aan Rijnvis B.V. gegeven. Acht jaar magazijnwerk, acht jaar metalen rondrijden op een heftruck, acht jaar zwaar lichamelijk werk. Ik had dat nooit echt leuk gevonden, maar ja, ik had een baan. Een baan die ik indertijd had aangenomen onder het motto: “binnenkort ga ik écht werk zoeken”. Écht werk; dat had ik nooit gevonden. Ook niet echt gezocht, nee. Maar daar kreeg je toch geen STRESS van? Toch?
Ondertussen gaat het met mijn psychosomatische klachten de goede kant op; ze winnen terrein. Waar, tot voor kort, de schade beperkt bleef tot een onaangenaam drukkend gevoel op de borst, krijg ik nu ook stekende pijnen in het middenrif, last van obstipatie en slapeloze nachten met angst- en paniekaanvallen. De fysiotherapeutische behandelingen beperken zich tot het beter en vooral lager ademhalen. Je moet je toch eens voorstellen dat je niet eens meer weet hoe je moet ademhalen! Dat je daar hulp bij nodig hebt! Dan ben je toch wel een loser, hoor! En zo voel ik me dan ook.
morgen verder
dinsdag
STRESS(2)
Mijn huisarts wordt gebeld. Ik mag komen. Omdat ik niet durf te fietsen brengt Lucie me met haar auto. Na een kort onderzoekje concludeert de dokter dat ik niets mankeer. Die dokters van tegenwoordig! “Maar wat gebeurde er dan vanmorgen, dokter?” “Je ging onderuit, Henk.” De dokter maakt een grapje. “Psychosomatische klachten, STRESS in de volksmond.”
Voordat ik het weet sta ik weer buiten, met een verwijzing naar de fysiotherapeut en een vreemd, onvoldaan gevoel.
Thuisgekomen ga ik de schade eens inventariseren.
· Ik mankeer dus niks.
· De druk op mijn borst is gebleven. Maar ja, dat had ik eigenlijk twee maanden geleden ook al.
· Ik heb STRESS. Kijk, dat is mooi. Even een paar daagjes rustig aan doen en ik ben weer de oude. Toch? De oude? Wil ik dat eigenlijk wel, weer de oude zijn?
· STRESS. Dat is toch dat je te hard werkt en te weinig tijd voor jezelf neemt? Dan heb ik dat outplacementbureau helemaal niet meer nodig! Iedere werkgever is blij met mij! Bovenaan mijn C.V. zet ik als voornaamste aanbeveling: Ik heb STRESS.
Ik bel mijn vrouw op haar werk in Amsterdam. We kunnen vanavond gaan eten in Abcoude; halverwege Amsterdam en Utrecht. Dat vindt zij een goed plan. In de trein, onderweg naar Abcoude, worden mijn verhalen over “mijn toestand” steeds boeiender. “Ja Maria, ik ben ingestort bij Lucie, Maar je hoeft je nergens zorgen over te maken. Ja joh, ik dacht dat ik dood ging! Wat zeg je? Nee, ik hoef voorlopig niet opgenomen te worden. Ik begin met fysiotherapie –ja, voor de ademhaling, ja, die is niet goed, mijn ademhaling- en daarna zien we wel weer. Psychosomatische klachten zijn het, erg hè? Maar daar kun je best oud mee worden.”
Op het station van Abcoude vlieg ik haar om de hals. Nou ben ik sowieso wel een romantisch type, maar Maria voelt toch wel dat er iets aan de hand is. Iets anders dan dat ik zo veel van haar houd.
morgen verder
Mijn huisarts wordt gebeld. Ik mag komen. Omdat ik niet durf te fietsen brengt Lucie me met haar auto. Na een kort onderzoekje concludeert de dokter dat ik niets mankeer. Die dokters van tegenwoordig! “Maar wat gebeurde er dan vanmorgen, dokter?” “Je ging onderuit, Henk.” De dokter maakt een grapje. “Psychosomatische klachten, STRESS in de volksmond.”
Voordat ik het weet sta ik weer buiten, met een verwijzing naar de fysiotherapeut en een vreemd, onvoldaan gevoel.
Thuisgekomen ga ik de schade eens inventariseren.
· Ik mankeer dus niks.
· De druk op mijn borst is gebleven. Maar ja, dat had ik eigenlijk twee maanden geleden ook al.
· Ik heb STRESS. Kijk, dat is mooi. Even een paar daagjes rustig aan doen en ik ben weer de oude. Toch? De oude? Wil ik dat eigenlijk wel, weer de oude zijn?
· STRESS. Dat is toch dat je te hard werkt en te weinig tijd voor jezelf neemt? Dan heb ik dat outplacementbureau helemaal niet meer nodig! Iedere werkgever is blij met mij! Bovenaan mijn C.V. zet ik als voornaamste aanbeveling: Ik heb STRESS.
Ik bel mijn vrouw op haar werk in Amsterdam. We kunnen vanavond gaan eten in Abcoude; halverwege Amsterdam en Utrecht. Dat vindt zij een goed plan. In de trein, onderweg naar Abcoude, worden mijn verhalen over “mijn toestand” steeds boeiender. “Ja Maria, ik ben ingestort bij Lucie, Maar je hoeft je nergens zorgen over te maken. Ja joh, ik dacht dat ik dood ging! Wat zeg je? Nee, ik hoef voorlopig niet opgenomen te worden. Ik begin met fysiotherapie –ja, voor de ademhaling, ja, die is niet goed, mijn ademhaling- en daarna zien we wel weer. Psychosomatische klachten zijn het, erg hè? Maar daar kun je best oud mee worden.”
Op het station van Abcoude vlieg ik haar om de hals. Nou ben ik sowieso wel een romantisch type, maar Maria voelt toch wel dat er iets aan de hand is. Iets anders dan dat ik zo veel van haar houd.
morgen verder
maandag
STRESS (1)
Maandagmorgen, een jaar of 1993, een maand of 5, een uur of 10. Ik bevind mij op het “outplacementbureau”, dat moet zorgen dat ik weer in het arbeidsproces terechtkom. Tegenover mij zit mijn consulente. Uit privacyoverwegingen -en omdat ik haar naam vergeten ben- zal ik haar Lucie noemen. Wij gaan een goed gesprek beginnen. Lucie en ik.
Lucie spreekt: “Om je goed te kunnen oriënteren is het van groot belang dat je een grondige zelfanalyse maakt, waarbij je rekening moet houden met ralpzn onder verkwinterende apsen…….”
Mijn aandacht vliegt alle kanten op. “Ja, ik begrijp het Lucie”, zeg ik mechanisch.
Ik kijk haar even aan. Ze heeft wel mooie ogen, geloof ik.
“Neem er dus de tijd voor en schroom niet om je kwaliteiten amker te schrapelen………….”
Kolere, wat is het hier warm zeg! Ik zit me helemaal leeg te zweten!
“………..frapelt slonks in de bibliotheek nog nagekeken?
“Uh, sorry, wat zei je?”
Warm? Het is hier helemaal niet warm! Zo hé, ik ril helemaal van de kou! Ik wou dat mijn strot niet de hele tijd dichtgeknepen werd, zeg. En dan die band om mijn borstkas, die mag ook wel wat losser.
“…..Henk? Je wordt wel erg wit hoor!”
“Ik word niet goed”, zeg ik. Twee seconden later val ik van mijn stoel.
Jeetje, ik ga dood. Arme Maria, ze wordt weduwe. Maar is dit dan een hartaanval? Hoe voelt dat eigenlijk? Ik heb geen stekende pijn in mijn borst! Of een hersenbloeding? Dat moet haast wel, wat kan het anders zijn?
“Henk! Gaat het? Henk?”
Dat is Lucie. Ik kan haar nog horen. Zien ook trouwens.
“Ik weet het niet”, stamel ik.
“Kun je opstaan?” Vraagt ze.
Opstaan? Hoe komt ze daar nou bij? Mensen die een hartaanval hebben moeten toch blijven liggen?
“Dat durf ik niet”, zeg ik.
Lucie praat – verbazend kalm- op mij in. Na verloop van tijd realiseer ik mij, dat al mijn vitale lichaamsfuncties nog naar behoren functioneren. En pijn heb ik eigenlijk ook niet. Na een minuut of tien durf ik te gaan zitten om het bekertje water, dat Lucie liefdevol voor mij heeft ingeschonken, leeg te drinken.
morgen deel 2
Maandagmorgen, een jaar of 1993, een maand of 5, een uur of 10. Ik bevind mij op het “outplacementbureau”, dat moet zorgen dat ik weer in het arbeidsproces terechtkom. Tegenover mij zit mijn consulente. Uit privacyoverwegingen -en omdat ik haar naam vergeten ben- zal ik haar Lucie noemen. Wij gaan een goed gesprek beginnen. Lucie en ik.
Lucie spreekt: “Om je goed te kunnen oriënteren is het van groot belang dat je een grondige zelfanalyse maakt, waarbij je rekening moet houden met ralpzn onder verkwinterende apsen…….”
Mijn aandacht vliegt alle kanten op. “Ja, ik begrijp het Lucie”, zeg ik mechanisch.
Ik kijk haar even aan. Ze heeft wel mooie ogen, geloof ik.
“Neem er dus de tijd voor en schroom niet om je kwaliteiten amker te schrapelen………….”
Kolere, wat is het hier warm zeg! Ik zit me helemaal leeg te zweten!
“………..frapelt slonks in de bibliotheek nog nagekeken?
“Uh, sorry, wat zei je?”
Warm? Het is hier helemaal niet warm! Zo hé, ik ril helemaal van de kou! Ik wou dat mijn strot niet de hele tijd dichtgeknepen werd, zeg. En dan die band om mijn borstkas, die mag ook wel wat losser.
“…..Henk? Je wordt wel erg wit hoor!”
“Ik word niet goed”, zeg ik. Twee seconden later val ik van mijn stoel.
Jeetje, ik ga dood. Arme Maria, ze wordt weduwe. Maar is dit dan een hartaanval? Hoe voelt dat eigenlijk? Ik heb geen stekende pijn in mijn borst! Of een hersenbloeding? Dat moet haast wel, wat kan het anders zijn?
“Henk! Gaat het? Henk?”
Dat is Lucie. Ik kan haar nog horen. Zien ook trouwens.
“Ik weet het niet”, stamel ik.
“Kun je opstaan?” Vraagt ze.
Opstaan? Hoe komt ze daar nou bij? Mensen die een hartaanval hebben moeten toch blijven liggen?
“Dat durf ik niet”, zeg ik.
Lucie praat – verbazend kalm- op mij in. Na verloop van tijd realiseer ik mij, dat al mijn vitale lichaamsfuncties nog naar behoren functioneren. En pijn heb ik eigenlijk ook niet. Na een minuut of tien durf ik te gaan zitten om het bekertje water, dat Lucie liefdevol voor mij heeft ingeschonken, leeg te drinken.
morgen deel 2
woensdag
De Overgang
Het jaar is in de overgang. 2003 heeft het er moeilijk mee. Hij heeft het ook niet gemakkelijk gehad. Ik neem de vrijheid om zijn historie met jullie door te nemen. .Je mag zelf bepalen of het om hoogte- of dieptepunten gaat.
· FC Utrecht verzuipt Feijenoord in de eigen kuip in de bekerfinale.
· Veel bedrijven komen met een winstwaarschuwing. Mooi woord, winstwaarschuwing. “Ja hallo, had je me niet even kunnen waarschuwen?” “Heb ik gedaan, ik zei toch dat we winst gingen maken?!”
· Volgens jullie premier -de mijne is het niet- was het meest opmerkelijke feit dit jaar de ontvoering van Lusanne. Dat kannie niet menen! De man die hoogstpersoonlijk verantwoordelijk is voor het begrotingstekort van pakweg zes miljoen huishoudens, loopt te snotteren om Lusanne en haar papa en mama. Onder het mom van “het vergroten van de eigen verantwoordelijkheid en het kostenbewustzijn van de burger”, kondigt hij de ene draconische bezuinigingsmaatregel na de andere af. Depressieve rolstoelgebruikers met een leveraandoening en klapkuiten krijgen een tegemoetkoming, als ze aan kunnen tonen dat ze de afgelopen twaalf maanden geen gebruik van het openbaar vervoer hebben gemaakt. Jan Peter Balkenende, dat is toch die man die niet van satire houdt?
· Amerikanen zijn gek. Wisten we al. George Bush blijkt een gevaarlijke gek met goddelijke aspiraties. Een andere analfabeet wordt gouverneur van Californië. Jongens, wat een land!
· Henk Bongers neemt ontslag bij KPN en wordt in een uur voor de tweede en derde keer vader.
· De op één na leukste vader en verreweg de leukste schaatser van Nederland wordt wereldkampioen op de 1000 en de 1500 meter. Ja inderdaad, Erben Wennemars!
· Vermoedelijk 40.000 mensen komen om bij een aardbeving in Iran. Hulpverleners krijgen alleen een visum als ze een hoofddoekje dragen.
Ik vond het niet een erg vrolijk jaar. Iedereen was vooral weer erg druk met zichzelf. Productie hè? Als het aan onze regering ligt wordt dat alleen maar erger. Solidariteit is een vies woord geworden.
Even lekker televisie kijken dan? Zelfs “Kopspijkers” is een parodie op zichzelf geworden! Spijkerman die de grappen en voorzetten van een briefje leest.
Volgend jaar beter?
Wat verwacht ik van 2004?
· Een dag of 366. Voor het eerst sinds 1962 is het weer schrikkel. Ik geloof die mensen niet die beweren dat dat eens in de vier jaar is. Ik kan me de laatste keer niet herinneren.
Het jaar is in de overgang. 2003 heeft het er moeilijk mee. Hij heeft het ook niet gemakkelijk gehad. Ik neem de vrijheid om zijn historie met jullie door te nemen. .Je mag zelf bepalen of het om hoogte- of dieptepunten gaat.
· FC Utrecht verzuipt Feijenoord in de eigen kuip in de bekerfinale.
· Veel bedrijven komen met een winstwaarschuwing. Mooi woord, winstwaarschuwing. “Ja hallo, had je me niet even kunnen waarschuwen?” “Heb ik gedaan, ik zei toch dat we winst gingen maken?!”
· Volgens jullie premier -de mijne is het niet- was het meest opmerkelijke feit dit jaar de ontvoering van Lusanne. Dat kannie niet menen! De man die hoogstpersoonlijk verantwoordelijk is voor het begrotingstekort van pakweg zes miljoen huishoudens, loopt te snotteren om Lusanne en haar papa en mama. Onder het mom van “het vergroten van de eigen verantwoordelijkheid en het kostenbewustzijn van de burger”, kondigt hij de ene draconische bezuinigingsmaatregel na de andere af. Depressieve rolstoelgebruikers met een leveraandoening en klapkuiten krijgen een tegemoetkoming, als ze aan kunnen tonen dat ze de afgelopen twaalf maanden geen gebruik van het openbaar vervoer hebben gemaakt. Jan Peter Balkenende, dat is toch die man die niet van satire houdt?
· Amerikanen zijn gek. Wisten we al. George Bush blijkt een gevaarlijke gek met goddelijke aspiraties. Een andere analfabeet wordt gouverneur van Californië. Jongens, wat een land!
· Henk Bongers neemt ontslag bij KPN en wordt in een uur voor de tweede en derde keer vader.
· De op één na leukste vader en verreweg de leukste schaatser van Nederland wordt wereldkampioen op de 1000 en de 1500 meter. Ja inderdaad, Erben Wennemars!
· Vermoedelijk 40.000 mensen komen om bij een aardbeving in Iran. Hulpverleners krijgen alleen een visum als ze een hoofddoekje dragen.
Ik vond het niet een erg vrolijk jaar. Iedereen was vooral weer erg druk met zichzelf. Productie hè? Als het aan onze regering ligt wordt dat alleen maar erger. Solidariteit is een vies woord geworden.
Even lekker televisie kijken dan? Zelfs “Kopspijkers” is een parodie op zichzelf geworden! Spijkerman die de grappen en voorzetten van een briefje leest.
Volgend jaar beter?
Wat verwacht ik van 2004?
· Een dag of 366. Voor het eerst sinds 1962 is het weer schrikkel. Ik geloof die mensen niet die beweren dat dat eens in de vier jaar is. Ik kan me de laatste keer niet herinneren.
Abonneren op:
Posts (Atom)