woensdag

STRESS(3)

De inventarisatie van “mijn toestand”, die ik op die memorabele dag gemaakt had, bleek al gauw niet 100% kloppend. Weliswaar had een vriend van mij -met hetzelfde ziektebeeld- mij verzekerd dat ik er nóóit meer vanaf zou komen. Maar Peter was natuurlijk gewoon een aansteller. En ik niet, nee.
Bovendien zaten de dames en heren werkgevers niet op mij te wachten. Als ik al een werkgever wist te bedenken, die van mijn formidabele kwaliteiten gebruik mocht gaan maken. Want dat was toch wel een probleem; wat wilde ik eigenlijk gaan doen? Ik had acht jaren van mijn leven aan Rijnvis B.V. gegeven. Acht jaar magazijnwerk, acht jaar metalen rondrijden op een heftruck, acht jaar zwaar lichamelijk werk. Ik had dat nooit echt leuk gevonden, maar ja, ik had een baan. Een baan die ik indertijd had aangenomen onder het motto: “binnenkort ga ik écht werk zoeken”. Écht werk; dat had ik nooit gevonden. Ook niet echt gezocht, nee. Maar daar kreeg je toch geen STRESS van? Toch?

Ondertussen gaat het met mijn psychosomatische klachten de goede kant op; ze winnen terrein. Waar, tot voor kort, de schade beperkt bleef tot een onaangenaam drukkend gevoel op de borst, krijg ik nu ook stekende pijnen in het middenrif, last van obstipatie en slapeloze nachten met angst- en paniekaanvallen. De fysiotherapeutische behandelingen beperken zich tot het beter en vooral lager ademhalen. Je moet je toch eens voorstellen dat je niet eens meer weet hoe je moet ademhalen! Dat je daar hulp bij nodig hebt! Dan ben je toch wel een loser, hoor! En zo voel ik me dan ook.

morgen verder

Geen opmerkingen: