Ik heb weer wat te zeuren over een sportcommentator. Als het jullie begint te vervelen, dan hoor ik het wel.
Gisteravond 'deed' Jeroen Grueter PSV-Fenerbahçe. Het grootste deel van de wedstrijd was redelijk om aan te horen, afgezien van de - ineens door iedereen in voetballand gebruikte - lelijke term 'de omschakeling'. Wie dat ooit verzonnen heeft; de omschakeling, alsof ze ineens heel andere dingen moeten gaan doen.
"Wooh jongens, we hebben de bal, we moeten gaan omschakelen. Tering, hoe ging dat ook al weer, die omschakeling?"
Dat moet haast wel bij Louis van Gaal vandaan komen, want die vindt 'een counter' natuurlijk veel te negatief klinken.
Goed, Grueter is dus ook steeds aan het omschakelen en hij heeft het steeds over Péér-es, in plaats van Peréz. Niet zo schokkend allemaal, net als de wdstrijd.
Totdat er een Turkse Braziliaan achter Eric Addo langswandelt en hem een elleboogstoot op zijn achterhoofd geeft. Addo houdt zich in eerste instantie in, zegt iets tegen de Braziturk, deze zegt iets minder aardigs terug, waarop Addo hem in zijn gezicht spuugt.
Dan ontsteekt de altijd kalme Jeroen Grueter ineens in woede. Hij verheft zijn stem.
"Wat die Turk doet, is net over de grens, maar wat Addo doet kan natuurlijk écht niet! Dat doé je niet op een voetbalveld!", roept hij verontwaardigd. Einde citaat én commotie.
Pardon? De elleboogstoot is een geaccepteerd verschijnsel in de voetbalwereld, nu ook al bij commentatoren? Iemand (zonder bal in de buurt) voor zijn harses slaan is inmiddels een lichter vergrijp dan een fluim in de bek als reactie op mishandeling. Kan iemand dat even uitleggen? Jeroen, jij misschien?
donderdag
Utereg me heuvelrug ('Hobbel', gepubliceerd in Straatnieuws, september 2007)
"Ik kom uit Utrecht. Ik woon er en ben er geboren en getogen." Ik hoor het mezelf vaak zeggen alsof dat een enorme verdienste is. Alsof ik mijn moeder heb moeten smeken mij in Utrecht ter wereld te brengen, ik niet mee ben gegaan toen het jonge gezinnetje naar Putten verhuisde en mijn aanstaande Hawaïaanse bruid overgehaald moest worden haar villa aan het gouden strand bij Honolulu op te geven voor een rijtjeswoning in Zuilen.
Terwijl ik niet meer gedaan heb dan niet verhuizen.
Aan de andere kant, er zijn misschien ook wel nobeler motieven te bedenken waarom ik mijn leven lang in mijn geboorteplaats ben gebleven. Zo ben ik een ontzettend trouwe jongen. Mijn vrienden kunnen op mij rekenen, ik ga pas weg bij een werkgever als die failliet gaat of mij weg reorganiseert en mijn vrouw en kinderen blijven voor altijd mijn vrouw en mijn kinderen. Eigenlijk ben ik een plakker. Dat geldt ook voor feestjes en barbezoek: ik moet en ik zal de laatste zijn. Als ik een keer niet als laatste naar huis ga, voel ik mij verplicht hier een passende verklaring voor te geven.
Maar goed, je mag dus zeggen dat Utereg me staetsie is, FC Utereg mijn club en de Dom mijn kompas.
In een melancholieke bui wilde ik een paar weken terug de Dom gaan beklimmen. Als kind ging je naar de stad, kocht een kaartje voor een kwartje en liep naar boven. Dat gaat tegenwoordig anders, werd mij aan de balie van RonDom ('de Poort tot Utrechts Cultuurhistorie', is de ronkende aanbeveling) duidelijk. Je moet nu minimaal een dag van tevoren reserveren, om onder begeleiding van een gids, met veertig man de toren opgekletst te worden. Ongetwijfeld in het Engels en op last van de brandweer. Als er een Boeing binnenvliegt wil de brandweer weten hoeveel mensen er als vermist opgegeven moeten worden. De brandweer is inmiddels de baas in dit land.
En zo stond mijn gezinnetje die dag beteuterd naar boven te staren, hunkerend naar de onbereikbare top als de bergbeklimmer die zijn stijgbeugels vergeten is.
Omdat ik in mijn nieuwe functie als inspecteur wegenonderhoud de laatste weken elke dag over de oostelijke provinciale wegen hobbel, is daar een splinternieuwe wereld voor mij open gegaan. Allemachtig, wat wonen wij in een mooie provincie! Schokkend, dat ik daar na vijfenveertig jaar pas achter kom, maar het is nog niet te laat om ervan te genieten.
Afgelopen zaterdag zijn we meteen de heuvelrug op gegaan, de bossen in, naar de speeltuin van de Piramide van Austerlitz en uit eten in het Jagershuis. Het zal wel burgerlijk zijn, maar wij hebben een topdag gehad.
Ik ben al druk aan het dichten op een provinciaal volkslied.
Terwijl ik niet meer gedaan heb dan niet verhuizen.
Aan de andere kant, er zijn misschien ook wel nobeler motieven te bedenken waarom ik mijn leven lang in mijn geboorteplaats ben gebleven. Zo ben ik een ontzettend trouwe jongen. Mijn vrienden kunnen op mij rekenen, ik ga pas weg bij een werkgever als die failliet gaat of mij weg reorganiseert en mijn vrouw en kinderen blijven voor altijd mijn vrouw en mijn kinderen. Eigenlijk ben ik een plakker. Dat geldt ook voor feestjes en barbezoek: ik moet en ik zal de laatste zijn. Als ik een keer niet als laatste naar huis ga, voel ik mij verplicht hier een passende verklaring voor te geven.
Maar goed, je mag dus zeggen dat Utereg me staetsie is, FC Utereg mijn club en de Dom mijn kompas.
In een melancholieke bui wilde ik een paar weken terug de Dom gaan beklimmen. Als kind ging je naar de stad, kocht een kaartje voor een kwartje en liep naar boven. Dat gaat tegenwoordig anders, werd mij aan de balie van RonDom ('de Poort tot Utrechts Cultuurhistorie', is de ronkende aanbeveling) duidelijk. Je moet nu minimaal een dag van tevoren reserveren, om onder begeleiding van een gids, met veertig man de toren opgekletst te worden. Ongetwijfeld in het Engels en op last van de brandweer. Als er een Boeing binnenvliegt wil de brandweer weten hoeveel mensen er als vermist opgegeven moeten worden. De brandweer is inmiddels de baas in dit land.
En zo stond mijn gezinnetje die dag beteuterd naar boven te staren, hunkerend naar de onbereikbare top als de bergbeklimmer die zijn stijgbeugels vergeten is.
Omdat ik in mijn nieuwe functie als inspecteur wegenonderhoud de laatste weken elke dag over de oostelijke provinciale wegen hobbel, is daar een splinternieuwe wereld voor mij open gegaan. Allemachtig, wat wonen wij in een mooie provincie! Schokkend, dat ik daar na vijfenveertig jaar pas achter kom, maar het is nog niet te laat om ervan te genieten.
Afgelopen zaterdag zijn we meteen de heuvelrug op gegaan, de bossen in, naar de speeltuin van de Piramide van Austerlitz en uit eten in het Jagershuis. Het zal wel burgerlijk zijn, maar wij hebben een topdag gehad.
Ik ben al druk aan het dichten op een provinciaal volkslied.
woensdag
Een genuanceerd stukje over *PIEP*
Wordt dat pleureswijf eindelijk (zelfs) uit de VVD getrapt, zijn we nog niet van haar af. Door alle aandacht voor haar ontslag en de nieuwe 'politieke beweging' van het mens (eufemistisch), kijken we nog elke dag tegen die arrogante harses aan. Ik wordt kotsmisslijk van die zelfingenomen smoel iedere keer. Haar naam krijg ik mijn strot niet meer uit, maar ik zou haar graag hoogstpersoonlijk het land uit trappen. Iran lijkt me wel wat.
Game Over betekent opzouten, loeder!
Als ik tijdens het journaal het onderwerpje over *PIEP* wegens onpasselijkheid mijnerzijds wegzapp, wil mijn vrouw dat ik hem terugzet, wegens interessant. Dat Untermensch met haar benepen mondje en haar benepen meninkjes interessant? Nou moet je ophouden!
Zelfs de minder-weldenkende Nederlander krijgt toch braakneigingen bij het horen van de naam van haar nieuwe 'beweging'? Wat een platte, nietszeggende, rechts-extremistische, fascistoïde VOC-titel zeg! Ik zou bijna kwaad geworden zijn.
Misschien dat we haar in een zak met stenen in één vloeiende 'beweging' rechtdoor zee kunnen dumpen.
Graag. Mijn stem hebben jullie vast.
Game Over betekent opzouten, loeder!
Als ik tijdens het journaal het onderwerpje over *PIEP* wegens onpasselijkheid mijnerzijds wegzapp, wil mijn vrouw dat ik hem terugzet, wegens interessant. Dat Untermensch met haar benepen mondje en haar benepen meninkjes interessant? Nou moet je ophouden!
Zelfs de minder-weldenkende Nederlander krijgt toch braakneigingen bij het horen van de naam van haar nieuwe 'beweging'? Wat een platte, nietszeggende, rechts-extremistische, fascistoïde VOC-titel zeg! Ik zou bijna kwaad geworden zijn.
Misschien dat we haar in een zak met stenen in één vloeiende 'beweging' rechtdoor zee kunnen dumpen.
Graag. Mijn stem hebben jullie vast.
Selectieve Verontwaardiging
Ik zat gisteravond nog even naar het parlementair kanaal te kijken en zag een debat over vrouwenbesnijdenis door Nederlandse artsen/instellingen. De Revu bracht namelijk deze week aan het licht dat daar in Nederland in tenminste vijftig gevallen sprake van is.
Het was bepaald geen wervelend debat, maar dat was niet wat mij het meest opviel.
De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Ab Klink werd namelijk door vrouwen aan de tand gevoeld. Alleen door vrouwen! Waar je normaal bij de interruptiemicrofoon en achter het spreekgestoelte (bijna) alleen Femke Halsema ziet, krioelde het gisteren van de hevig verontwaardigde vrouwen van alle partijen (behalve de SGP natuurlijk, die lui doen niet aan vrouwen).
De minister zei direct een uitgebreid onderzoek toe en verzekerde de kamerleden dat hij de bewuste artsen uit het ambt zou zetten én de instellingen zou sluiten. En toen ging iedereen rustig slapen? Welnee, de dames kwekten vrolijk verder over 'onaanvaardbaar gedrag', wilden weten hoe dit mogelijk was etcetera. Een mij onbekende dame interrumpeerde fijntjes in de microfoon dat deze artsen geschorst dienden te worden. Daar kon de minister het mee doen, zag je haar denken. Die was blijkbaar zo druk geweest met haar eerste openbare spreekbeurt, dat ze de toezeggingen van de minister gemist had. Arme schat.
Maar hoe zit dat eigenlijk: mag een feminine kwestie als vrouwenbesnijdenis alleen door vrouwen veroordeeld worden? Ik moest meteen denken aan demonstraties van moslims in Azië (o.a. in Indonesië), waarbij zij treurden om omgekomen broeders en zusters van - ik dacht - de grote tsunami van 2004. We treuren niet om mensen, maar om geloofsgenoten. Volslagen belachelijk!
Ik ben dus erg nieuwsgierig hoe dat in de tweede kamer in zijn werk is gegaan. Zoiets?
"Nee hoor eens Dirk, dit gaat over mijn geslacht. Daar kan ik alleen iets zinnigs over zeggen!" "Het lijkt mij het beste als we Els aan de interruptiemicrofoon zetten, die heeft tenslotte ook een kut."
Het was bepaald geen wervelend debat, maar dat was niet wat mij het meest opviel.
De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Ab Klink werd namelijk door vrouwen aan de tand gevoeld. Alleen door vrouwen! Waar je normaal bij de interruptiemicrofoon en achter het spreekgestoelte (bijna) alleen Femke Halsema ziet, krioelde het gisteren van de hevig verontwaardigde vrouwen van alle partijen (behalve de SGP natuurlijk, die lui doen niet aan vrouwen).
De minister zei direct een uitgebreid onderzoek toe en verzekerde de kamerleden dat hij de bewuste artsen uit het ambt zou zetten én de instellingen zou sluiten. En toen ging iedereen rustig slapen? Welnee, de dames kwekten vrolijk verder over 'onaanvaardbaar gedrag', wilden weten hoe dit mogelijk was etcetera. Een mij onbekende dame interrumpeerde fijntjes in de microfoon dat deze artsen geschorst dienden te worden. Daar kon de minister het mee doen, zag je haar denken. Die was blijkbaar zo druk geweest met haar eerste openbare spreekbeurt, dat ze de toezeggingen van de minister gemist had. Arme schat.
Maar hoe zit dat eigenlijk: mag een feminine kwestie als vrouwenbesnijdenis alleen door vrouwen veroordeeld worden? Ik moest meteen denken aan demonstraties van moslims in Azië (o.a. in Indonesië), waarbij zij treurden om omgekomen broeders en zusters van - ik dacht - de grote tsunami van 2004. We treuren niet om mensen, maar om geloofsgenoten. Volslagen belachelijk!
Ik ben dus erg nieuwsgierig hoe dat in de tweede kamer in zijn werk is gegaan. Zoiets?
"Nee hoor eens Dirk, dit gaat over mijn geslacht. Daar kan ik alleen iets zinnigs over zeggen!" "Het lijkt mij het beste als we Els aan de interruptiemicrofoon zetten, die heeft tenslotte ook een kut."
dinsdag
Journaalistieke nalatigheid over Birma
Om het NOS-journaal hangt, om voor mij duistere redenen, nog altijd een aureool van onaantastbaarheid. Ik snap het niet.
Het gebeurt mij te vaak dat er nieuwsonderwerpen zijn, waarvan ik de nieuwswaarde nihil vind. Zoals dat oeverloze geneuzel over die Nederlandse troel die zich aangesloten heeft bij de Farc in Colombia.
En hoewel ik overtuigd ben van Philip Freriks' goede bedoelingen, werkt hij mij, met zijn door correcties onderbroken tussensprintjes en zijn gehaspel zo op mijn zenuwen, dat het bijna onmogelijk is om 'het nieuws' te volgen.
Monniken in Yangon (Birma)
Ronduit ergerlijk vond ik de reportage over de onlusten in 'Myanmar'. Bij ons in huis rees onmiddellijk de vraag wat voor land dat was. Als zelfs ondergetekende geografieliofiel het niet weet, hoe moet Jan met het trainingspak het dan weten?
Myanmar blijkt de naam te zijn die de huidige militaire junta in 1989 voor Birma heeft bedacht. Dat maakt het consequent noemen van de naam Myanmar in het journaal niet alleen nalatig (er had tenminste één keer gezegd moeten worden dat het hier om het vroegere Birma ging), maar vooral bedenkelijk. Een eenvoudige zoektocht op internet leert dan ook dat andere media het wel gewoon over Birma (en soms ook Myanmar) hebben.
Het is dat ik het gezellige gedreutel van de duo-presentatoren bij RTL4 geen alternatief vind, anders keek ik zéker geen Journaal meer.
En Erwin Krol, die blijft natuurlijk geweldig!
Het gebeurt mij te vaak dat er nieuwsonderwerpen zijn, waarvan ik de nieuwswaarde nihil vind. Zoals dat oeverloze geneuzel over die Nederlandse troel die zich aangesloten heeft bij de Farc in Colombia.
En hoewel ik overtuigd ben van Philip Freriks' goede bedoelingen, werkt hij mij, met zijn door correcties onderbroken tussensprintjes en zijn gehaspel zo op mijn zenuwen, dat het bijna onmogelijk is om 'het nieuws' te volgen.
Monniken in Yangon (Birma)
Ronduit ergerlijk vond ik de reportage over de onlusten in 'Myanmar'. Bij ons in huis rees onmiddellijk de vraag wat voor land dat was. Als zelfs ondergetekende geografieliofiel het niet weet, hoe moet Jan met het trainingspak het dan weten?
Myanmar blijkt de naam te zijn die de huidige militaire junta in 1989 voor Birma heeft bedacht. Dat maakt het consequent noemen van de naam Myanmar in het journaal niet alleen nalatig (er had tenminste één keer gezegd moeten worden dat het hier om het vroegere Birma ging), maar vooral bedenkelijk. Een eenvoudige zoektocht op internet leert dan ook dat andere media het wel gewoon over Birma (en soms ook Myanmar) hebben.
Het is dat ik het gezellige gedreutel van de duo-presentatoren bij RTL4 geen alternatief vind, anders keek ik zéker geen Journaal meer.
En Erwin Krol, die blijft natuurlijk geweldig!
zaterdag
Foute Brief ('Hobbel', gepubliceerd in Straatnieuws, augustus 2007)
Achteloos overhandigde de leidster van het kinderdagverblijf mij de brief, terwijl zij doorkeutelde met de moeder van Daniël. Ik wierp een snelle blik op het A-viertje, maar omdat er geen touw aan vast te knopen leek, besloot ik thuis verder te lezen. Daar werd het mij niet veel duidelijker, omdat de brief gecodeerd en ongetwijfeld per ongeluk door de peuterleidster aan mij gegeven was. Maar dan had ik hier een brief in handen, waarmee de schrijver waarschijnlijk geheime informatie aan zijn handlangers wilde doorspelen! Ging het hier om een aanslag, een staatsgreep of een bingoavond? Ik wist het niet. Mijn hart klopte in mijn keel toen ik de telefoon oppakte om de politie te bellen.
Twee uur later stonden er twee mannen van de antiterreureenheid op mijn stoep. De kleinste van de twee nam de leiding en de brief van mij over en begon aandachtig te lezen, terwijl de andere mij vragen over de herkomst van de brief stelde. De code bleek niet eenvoudig te kraken, want het duurde bijna twee uur voordat deze informatiedeskundige de inhoud aan ons bekend maakte. Hij was er vrij zeker van dat het om een oproep aan de ouders van de peuters ging om mee te draaien met de leidster, zodat het gebrek aan stageplaatsen opgevangen kon worden en dat ze daar een rooster voor gemaakt had. Erg stellig was hij over het niveau van de gebruikte taal (hij vermoedde Nederlands); die was beneden peil.
De taalverloedering grijpt in ons land zo ongenadig hard om zich heen, dat zelfs peuterspeelzalen en basisscholen niet veilig meer zijn. Zo hebben ze bij de peuterspeelzaal een 'invalide toilet' en nee, daar is geen letter weggekrast! Een invalide toilet is volgens mij een wc die niet, of niet goed werkt. Een groepje leraren van de basisschool meldt ons dat "een aantal ouders willen meehelpen". De brief eindigt met: "Met vriendelijke groeten, namens de commissie laatste schooldag." En vervolgens niets, dus geen ondertekening!
Wij krijgen jaarlijks tientallen van dit soort foute brieven.
Omdat de techneuten op het internet de overhand hebben, wordt je ook daar bestookt met onbegrijpelijk Nederlands. Erg populair is op het moment het uit elkaar trekken van woorden. "Bezig met samen stellen van het overzicht". Die twee woorden moet je dus als lezer zelf samenstellen. Als je het gestotter en de vele eh's van Philip Freriks vergeet, wordt zelfs in 'Het Journaal' regelmatig krom of slecht Nederlands gesproken door de nieuwslezer of correspondent. Ben ik nou de enige die dat hoort?
Hoewel het niveau van de gemiddelde Straatnieuwsmedewerker onwaarschijnlijk hoog is, kunnen er in onze krant, ja zelfs in dit stukje, fouten geslopen zijn. Wilt u zo vriendelijk zijn ons dit te vergeven en niet massaal brieven over taalfouten in te gaan sturen?
Twee uur later stonden er twee mannen van de antiterreureenheid op mijn stoep. De kleinste van de twee nam de leiding en de brief van mij over en begon aandachtig te lezen, terwijl de andere mij vragen over de herkomst van de brief stelde. De code bleek niet eenvoudig te kraken, want het duurde bijna twee uur voordat deze informatiedeskundige de inhoud aan ons bekend maakte. Hij was er vrij zeker van dat het om een oproep aan de ouders van de peuters ging om mee te draaien met de leidster, zodat het gebrek aan stageplaatsen opgevangen kon worden en dat ze daar een rooster voor gemaakt had. Erg stellig was hij over het niveau van de gebruikte taal (hij vermoedde Nederlands); die was beneden peil.
De taalverloedering grijpt in ons land zo ongenadig hard om zich heen, dat zelfs peuterspeelzalen en basisscholen niet veilig meer zijn. Zo hebben ze bij de peuterspeelzaal een 'invalide toilet' en nee, daar is geen letter weggekrast! Een invalide toilet is volgens mij een wc die niet, of niet goed werkt. Een groepje leraren van de basisschool meldt ons dat "een aantal ouders willen meehelpen". De brief eindigt met: "Met vriendelijke groeten, namens de commissie laatste schooldag." En vervolgens niets, dus geen ondertekening!
Wij krijgen jaarlijks tientallen van dit soort foute brieven.
Omdat de techneuten op het internet de overhand hebben, wordt je ook daar bestookt met onbegrijpelijk Nederlands. Erg populair is op het moment het uit elkaar trekken van woorden. "Bezig met samen stellen van het overzicht". Die twee woorden moet je dus als lezer zelf samenstellen. Als je het gestotter en de vele eh's van Philip Freriks vergeet, wordt zelfs in 'Het Journaal' regelmatig krom of slecht Nederlands gesproken door de nieuwslezer of correspondent. Ben ik nou de enige die dat hoort?
Hoewel het niveau van de gemiddelde Straatnieuwsmedewerker onwaarschijnlijk hoog is, kunnen er in onze krant, ja zelfs in dit stukje, fouten geslopen zijn. Wilt u zo vriendelijk zijn ons dit te vergeven en niet massaal brieven over taalfouten in te gaan sturen?
zondag
Puinhoop
Na een oorverdovende stilte van een week of wat is Henkie terug.
Er is de afgelopen weken zo veel gebeurd dat om publicatie schreeuwde, dat ik geen zin had om eraan te beginnen. Inderdaad, daar ben ik een hele rare in. Want vlak voor onze vakantie in Zwitserland had ik ineens een baan. Weet ik veel, die kreeg ik van iemand.
Dat was wel even schrikken hoor. Van de ene dag op de andere was ik geen huisvader meer, maar inspecteur wegenonderhoud voor de Provincie Utrecht. Werken, dat was toch vroeg opstaan (6 uur in mijn geval) en tot een uur of 's avonds iets voor een werkgever doen? Lekker zeg.
Goed, Anna en Kitty voor het eerst naar school, papa na vier jaar weer aan het werk en de clubkampioenschappen van de tennisvereniging, allemaal tegelijk vorige week.
Dat moest wel fout gaan. Ik drink altijd een biertje na het tennissen. Soms twee. Drie als ik dorst heb. Meestal heb ik veel dorst. En iemand moet dat hek toch op slot doen 's nachts?
Om een lang verhaal kort door de bocht te maken: ik had een zware week. Van de andere dingen die niet helemaal top gingen noem ik het overlijden van een goede kennis (morgenmiddag ga ik naar de crematie, mijn werkgever weet nog van niks) en de opname van mijn schoonvader in het ziekenhuis na (vermoedelijk) een TIA. Mijn leven was vorige week een puinhoop.
Deze week maar eens puinruimen langs de provinciale wegen.
Er is de afgelopen weken zo veel gebeurd dat om publicatie schreeuwde, dat ik geen zin had om eraan te beginnen. Inderdaad, daar ben ik een hele rare in. Want vlak voor onze vakantie in Zwitserland had ik ineens een baan. Weet ik veel, die kreeg ik van iemand.
Dat was wel even schrikken hoor. Van de ene dag op de andere was ik geen huisvader meer, maar inspecteur wegenonderhoud voor de Provincie Utrecht. Werken, dat was toch vroeg opstaan (6 uur in mijn geval) en tot een uur of 's avonds iets voor een werkgever doen? Lekker zeg.
Goed, Anna en Kitty voor het eerst naar school, papa na vier jaar weer aan het werk en de clubkampioenschappen van de tennisvereniging, allemaal tegelijk vorige week.
Dat moest wel fout gaan. Ik drink altijd een biertje na het tennissen. Soms twee. Drie als ik dorst heb. Meestal heb ik veel dorst. En iemand moet dat hek toch op slot doen 's nachts?
Om een lang verhaal kort door de bocht te maken: ik had een zware week. Van de andere dingen die niet helemaal top gingen noem ik het overlijden van een goede kennis (morgenmiddag ga ik naar de crematie, mijn werkgever weet nog van niks) en de opname van mijn schoonvader in het ziekenhuis na (vermoedelijk) een TIA. Mijn leven was vorige week een puinhoop.
Deze week maar eens puinruimen langs de provinciale wegen.
Abonneren op:
Posts (Atom)