Bijna Een Idee

Gek genoeg voelt het best goed: je denkt na over een probleem en ineens heb je het! Bijna.
Hoe je voorkomt dat er weessokken in je la/kast terecht komen, wat je de komende 25 jaar eens voor nuttigs zult gaan doen, hoe je extremisme de wereld uit helpt, of hoe het komt dat vrouwen altijd spullen kwijt zijn.
Ineens weet je het en voor je het weet, weet je het niet meer. Je had bijna een idee. Een kort moment van glorie, het NOS-journaal was er al bijna mee geopend en dan is het alweer voorbij, je bent weer terug op aarde. Het eigenaardige is dat het altijd bij dat ene moment blijft - die 1.4 seconde van inzicht.

Bij mij komt het in ieder geval nooit meer terug, dat briljante idee.
Gisteren had ik een geweldig idee voor een column. Nee echt, als het was blijven hangen had ik het jullie als eerste verteld.

Mixed-grill

Gisteren was een ex-collega, tevens één van de drie vaste klanten tijdens het chocoverleg* jarig. Ron is (naast mij) de enige van de eetclub, die feesboekt en waarvan ik dus de verjaardag weet. Onmiddellijk gaat dan mijn nostalgische inslag met mij op de loop. Volgend jaar is het exact twintig jaar geleden dat onze eetclub werd opgericht en op de kop af over drie weken en twee dagen gaan wij voor de drieëntigtigste keer een mixed-grill naar binnen werken.

En dat terwijl ik al dertien jaar niet meer bij de werkgevert in kwestie werk en het merendeel van de eters (op de kop af acht man) al langer weg is. Is dat bijzonder of is dat apart? En wat vind je van Wendell, die omdat hij in Paramaribo woont, niet echt vaak meegaat. Hij verheugt zich op september 2017, want dan komt hij met een beetje meeval naar Nederland en kan hij met ons gaan troggen. Daar geniet ik van.

 

 

 

Een mixed-grill na tien minuten

Nog drieëntwintig nachtjes slapen.

*Reflectiemoment, waarop -onder het genot van een bakkie choco en het mom van een overleg - allerlei (b)anale zaken werden besproken.

Henk Speelt Vals

In de winter tennis ik met mijn dubbelmaatjes alleen op de kunstgrasbanen van Rhelico. Het is jammer dat er columnisten zijn, die negatieve stukjes menen te moeten schrijven over deze topvereniging.
Ook jammer is de blessuretsunami (sic) onder ons, waardoor we steeds vaker invallers wijsmaken dat het leuk is om met ons een potje te dubbelen. Ik charter daarom geregeld iemand van ZTC, waar ik in de zomer tennis. Meestal gaat dat het dan om iemand die ongeveer hetzelfde niveau (zo goed? Ja, zo goed) heeft als wij.

 

 

 

Uw columnist

 

 

Morgen speel ik niet met mijn geblesseerde broertje Eddie, maar met de meervoudig clubkampioen van de Zuilense Tennisclub, Erik. Lijkt me echt geweldig, de koppies van Maurice en Paul, als ze weer eens genadeloos gepasseerd worden door mij, eh Erik.
Vinden jullie mij gemeen? Nee toch? Een motortje in een racket, dat is pas gemeen!

De Depressieve Tabakgebruiker

Hij ziet zijn leven
In rook opgaan

Emancipatie in Keulen

Volgens ingewijden hebben de aanrandingen, verkrachtingen en berovingen van vrouwen in de nieuwjaarsnacht in Keulen, te maken met onwetendheid van de vluchtelingen (die dit op hun geweten zouden hebben) over het leven in Europa.
We schakelen nu live over naar cultureel centrum 'Kölsch' in Keulen, waar een - versneld aangepaste - integratiecursus voor asielzoekers bezig is.
"Dit waren eigenlijk de belangrijkste gedragsregels, die in onze samenleving gehanteerd worden. Zijn er nog vragen? Ja Bilal?"
"Dus een vrouw zonder boerka of niqab is hier geen hoer en die mag ik niet aanranden, frau Helga?"

De mannenniqab

"Nee Bilal, dat mag niet, ook niet op rokjesdag. Had jij ook een vraag, Osama?"
"Ja, frau Helga. We mogen ze dus niet aanranden en dat we ze niet mogen beroven, daar kan ik ook nog wel een klein beetje inkomen, maar het zijn natuurlijk wel allemaal heidenen, die vrouwen hier, want ze geloven niet in Allah. Mogen we dan alstublieft wel hun hoofd eraf hakken?"
"Nee Osama, aan religieus geweld doen wij hier niet en zeker niet aan onthoofdingen."
"Niet?! Oké, nou dan ben ik bij deze geïntegreerd!"

Willekeur

"Succes is een keuze," zei de vrouw die zojuist de staatsloterij had gewonnen. "Ik had toch ook een ander eindcijfer dan de zeven kunnen kiezen? Nou dan."
De meeste mensen kiezen niet voor ellende en toch gaan er elk jaar miljoenen uit elkaar, op de vlucht, dood aan enge ziektes of ander onheil. Ze krijgen vuurpijlen van anderen in hun oog, rijden op een snelweg waar een maniak ze met 220 km/u ramt, of zitten op een terras in Parijs en worden neergemaaid door een doorgedraaide fanaticus. Bij aanslagen en oorlogen hebben we het trouwens vaak over 'onschuldige' slachtoffers, terwijl meestal niet vaststaat of er serieverkrachters of maffiosi tussen de doden zaten. Slachtoffers van natuurgeweld noemen we nooit onschuldig. Misschien dat we ze voortaan allemaal willekeurige slachtoffers moeten noemen.

Nadat er in de afgelopen week twee kennissen veel te jong overleden, lukt het mij (weer) niet om positiever dan dit op het afgelopen jaar terug te kijken. Het is de willekeur waar ik het moeilijk mee heb.
Zou het niet fantastisch zijn, als er in 2016 eens een keer allen maar positieve willekeurige dingen zouden gebeuren? Daar zou ik voor kiezen.

Imagine That All You Need Is Love

Vanwege een Duitser met een aanhangwagen en een piano
Die naar Parijs reed om daar Imagine te spelen
Na de aanslagen van een maand geleden
Staat John Lennon nu op 1 in de top 2000

Daar is op zich niks mis mee
Maar het zou beter kunnen
Want samen met zijn vrienden van The Beatles
Speelde John een nóg toepasselijker nummer

Met een boodschap die minstens zo duidelijk is
En de redding van de wereld zou kunnen betekenen
Als iedereen zich er wat meer aan zou houden
Liefde is alles wat je nodig hebt

Zelfs als dat betekent
Dat we in de intro
Naar de Marseillaise moeten luisteren
Ook The Beatles maakten fouten