Smurfinnentennis (TennisVisie, clubblad ZTC, december 2006)

Tennis zit bij ons in het gezin. Inmiddels zijn onze dochters ook aan het tennissen. Vooral bij de jongste twee (als driejarigen tennissen ze alleen nog in de tuin) zie ik al helemaal voor me hoe dat op de baan gaat. Kitty (nee-smurf) en Anna (brilsmurfin) kletsen de hele dag over vrouwenzaken. Ze krijgen daarbij natuurlijk het goede voorbeeld van hun grote (zes jaar) zus José (ja-maar-smurf).

"Wat heb je een énig jurkje aan, moppie!", hoor ik ze al zeggen tegen een aanstaand tennisvriendinnetje, tijdens hun eerste les van Remco.
"Dat racket vloekt wel een beetje bij je shirt, lieverd, ik heb nog wel de goeie kleur in mijn tas zitten, maar we kunnen ook onze rackets ruilen."
Remco: "Let je even op, Anna?"
"Ja Remco, maar wil jij dan alsjeblieft die sokken uittrekken? Die kunnen écht niet bij die schoenen!"

Ik stel me zo voor dat ze tennisschoenen met hakjes willen, een maillot onder hun rokje en naar binnen rennen als ze daar limonade zien.
Inderdaad, het zijn alledrie tuthola's, maar je lacht je wel kapot als je ze zo bezig hoort, want bovenstaande teksten kun je bij ons thuis in allerlei variaties horen.
Bovendien, tegen de tijd dat Anna & Kitty de club onveilig maken, heeft José het erover dat ze 'een hele coole backhand heeft' en dat ze 'een strakke partij heeft gespeeld en toch vet verloren'.

Ach, als ze het naar hun smurf hebben, vind ik alles smurf.

Anale sex achter kunststof kozijnen (2)

Met zes dagen vertraging wegens ziektes, zijn ze vandaag begonnen; de kozijnenboeren. Telefonisch was afgesproken dat ze van boven naar beneden zouden werken en dus hadden wij voor vandaag de bovenste kamer, op de tweede verdieping ontruimd.

zoekplaatje in onze tuin

Logisch dus dat ik bevestiging vroeg aan het vier man sterke team, dat vanmorgen om acht uur op de oude drempel stond. "Jazeker meneer, da klopt, we beginn'n bov'n." Gerustgesteld zaten Maria en ik even later aan de koffie en de meisjes aan de cornflakes, toen we nóg geruststellender geklop en geboor hoorden van boven. Ze waren begonnen.

Toen Maria naar haar werk was en José naar school, ging ik naar boven om even snel te douchen. Het (behoorlijk grote) raam van de badkamer op de eerste verdieping en de deur lagen er al uit. Slechts stofwolken resten nog. Oké, dan ga ik me wel meteen aankleden. Op weg naar mijn slaapkamer zag ik dat aan de andere kant van het huis ook Deventenaren bezig waren, in de slaapkamer van Anna & Kitty. "Jao, we bennen met vier, dus da gaat snel hé?" Ik benoemde de man die het duidelijkst Nederlands sprak tot hun woordvoerder en vroeg hoe het kon dat ze hier al bezig waren. "Nou de bovenste kozijnen passen niet en dus zijn we hier maar begonnen." Niets tegenin te brengen natuurlijk. Boerenlogica, had ik bijna gezegd.

Ik zal jullie de verdere (technische) details besparen en volstaan met het clichébeeld dat iedereen heeft van een verbouwing: een puinhoop, in dit geval dus in niet voorbereide kamers, die hadden ze zelf 'opgeruimd'.
Toen ze een kwartiertje later net zo makkelijk ook de echtelijke sponde gingen bevuilen met verrotte, gesloopte kozijnen, heb ik ze verteld dat ze verder overal af moesten blijven en dat ik koffie ging drinken bij mijn zus.

Zo, ik moet afsluiten want deze hoek moet nog ontruimd. Waarschijnlijk komen ze hier morgen dan niet.

De Zin Van Het Leven

Daar (titel) ben ik dag en nacht mee bezig en ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar ik kom er maar niet uit. Sterker nog, het lijkt wel of het elke dag moeilijker wordt om er een enigszins bevredigend antwoord op te geven/bedenken.

Ik doe even een paar pogingen:

• Zonsondergang aan het Gardameer
• (Mijn) spelende en lachende kinderen
• Utrecht wint van PSV
  
• Bier
• Het leven van Geert Wilders wordt gered door een moslim

"Ik vind het prematuur om in dit stadium van de onderhandelingen iets te zeggen over de haalbaarheid en/of wenselijkheid van een dergelijk vergaand akkoord, mede gezien de precaire situatie waarin wij ons thans bevinden", is een goedlopende zin, maar is zonder verband onzin en zodoende zeker níet de zin van het leven.

Momentje, na het volgende biertje weet ik het.
Iemand anders die er al uit is?

Een aanstekelijk type

Hij had de ziekte van Hornbacher
Dat was een naaste collega
Die met bacillen strooide
Hornbacher dus

Stilleven ('Hobbel', gepubliceerd in Straatnieuws, December 2006)

Volgens de reclame moeten wij allemaal aan het 'Zwitser Leven'. Ze zeggen dat het een gevoel is, maar hoe moet je op gevoel als een Zwitser leven? En als ze dat níet bedoelen, wat bedoelen ze dan wel? Ik bedoel, wie kan het zich veroorloven om op zijn vijfenveertigste, rollebollend met een blonde Miep, een paar maanden in een Jeep door Jamaica te tuffen? Gaat 'Zwitser Leven' dat betalen en zo ja waarom? Dat kan alleen maar als je ze in de loop der jaren een paar ton aan premie hebt overgemaakt. Straatnieuws ziet me aankomen.
Ook mijn vrouw zou het niet waarderen, als ik haar en de kinderen in de steek zou laten voor een giechelende schoonheid in een betoverend landschap. Ik vind haar wel eens een zeurpiet, maar hier kan ik in komen. Nee, een Zwitserleven, dat wordt niets.

Stiekem wil iedereen wel eens een ander's leven; het leven van iemand anders. Jaap verdient meer geld, Rita ziet er beter uit, Roger doet hét met jouw hobby en de kinderen van Linda zijn slimmer, leuker en liever dan die van jou. De vraag is of iemand anders leven ook een beter leven is: te leven of te beter leven, dat is de vraag. Ik hou het er maar op dat een ander's leven een droom is en dat de meeste dromen bedrog zijn. Bovendien, als al je dromen uitkomen, heb je niets meer om over te dromen. En als ik ergens geen zin in heb, dan is het in een saai leven.
Dan denk je dat je het helemaal gemaakt hebt en dan wil je wéér een ander leven.
Nee, als je ontevreden bent over je eigen leven, probeer je niet iemand anders leven te krijgen, maar je eigen leven een beetje anders te krijgen.

Soms wil ik de drukte van de stad en de gejaagdheid van Nederland ontvluchten. Een 'cottage' in Ierland, groene heuvels, wat schapen en een pub; meer heb ik niet nodig. Hoewel het wat vroeg is voor mijn memoires worden ze daar geschreven, naast een aantal technisch en stilistisch perfecte en toch humoristische verhalen die prinses Laurentien (AKO trouwens ook) versteld zullen doen staan. En de drukte om mijn verhalen in Nederland zal mij niet raken, want ik lig tussen de appels en de peren, met mijn rug tegen de bananen, in mijn eigen stilleven, te werken aan mijn volgende meesterwerk.
Daar zou ik mee kunnen leven.

Anale sex achter kunststof kozijnen

Vanaf a.s. dinsdag is ons huis een week lang een nóg grotere rotzooi dan het normaal al is.
We krijgen nieuwe kozijnen, een nieuwe voordeur en een nieuwe badkamerdeur. Krijgen ja, de bank betaald. Dat is maar goed ook, want onze financiële situatie staat dergelijke uitspattingen niet toe.

Dolkomisch ook hoe zoiets in zijn werk gaat, de besluitvorming van iets ingrijpends als een renovatie.
"We moeten binnenkort iets aan de nieuwe slaapkamer van Anna & Kitty gaan doen, Henk. Zullen we laminaat laten leggen?" Ja, dat vindt Henk een strak plan en dan moeten we nog een stapelbed kopen en had ik al gezien dat de kozijnen helemaal verrot zijn? Deze tekst uit de mond van een vrouw betekent in gewoon Nederlands dat de verf begint af te bladderen, maar evenzogoed moest er iets aan gebeuren. Vervolgens ga je de rest van het raam- en deurwerk inventariseren en voor je het weet sta je op het punt om een cottage in Ierland te kopen.

Omdat emigreren ons nog net iets te ver ging besloten we ons huis te laten vernieuwen. Dinsdag dus en dat wordt voor mij een vuurdoop. De meest ingrijpende huisoperatie die ik tot nog toe heb meegemaakt is het opmetselen van een nieuwe schoorsteen. Twee uurtjes werk voor snelle handen.

Kortom, ik ben benieuwd. Heb al vaak bij Kassa treurende mensen naast mismaakte woningen gezien, nadat de kozijnenboer was langs geweest.......
Gelukkig bezwoer de telefoonstem van ons kozijnenbedrijfje dat ze ons huis om gingen toveren in een paleisje. Daar zijn wij - Z.K.H. Henk en H.M. Maria - erg blij mee!

N.B. De titel is vooral bedoeld om veel hits te krijgen.

Een lekker stukje fietsen

Met veel tegenzin keek hij nog maar eens naar buiten. De regenradar op internet had niet veel goeds voorspeld, maar misschien dat het nu wat zachter regende. De druppels vielen zoals het hoorde en omdat hij binnen nu en een kwartier toch écht weg moest, begon hij zijn kinderen aan te kleden. Regenlaarzen aan, jasjes aan, dassen om en mutsen op; zorgvuldig uit alle hoeken van het huis teruggevonden.

"We gaan lekker een stukje fietsen, schatten!", had hij vrolijk tegen zijn meiden geroepen - meer als motivatie voor zichzelf dan voor zijn dochters. De bus was geen optie geweest, dat duurde te lang.
Nu kwam het lastigste gedeelte: twee kinderen in de fietszitjes krijgen zonder dat de fiets omlazerde. Dat gebeurde nogal eens bijna en soms helemaal, dankzij het revolutionaire, maar uiterst instabiele standaard. Met beide wielen stevig op de kletsnatte grond en Anna voor- en Kitty achterop besteeg hij zijn - of eigenlijk haar - fiets. De wind was hard en koud en blies zoals dat hoort in de verkeerde richting, de richting die hij niet op moest. Binnen tweehonderd meter waren hij en zij nat en merkwaardig genoeg vonden ze dat niet erg. Ze zongen zich met Sinterklaas Kapoentje en Zie Ginds Enzo warm, terwijl zij de wind door de bomen hoorden waaien.

Onbewust nam hij de kortste omweg naar zijn bestemming.
Met de wind in de rug was de terugweg een tegenvaller (net als de buurtwinkel onderweg, die voor een pak glacés en een pak karnemelk drie euro vijftien durfde te vragen).
Het was niet meer zo snijdend koud en met wind mee word je minder nat.

Thuisgekomen trokken ze alle natte kleding uit en genoten van de warmte van hun huisje.
Hij keek naar buiten of er een veldwachter of een groenteboer voorbij kwam.
Heerlijk, zo'n echte herfstdag!